Voetbal

Kroonprins voetbal

Vanaf 1 juli is Al-Saadi Khadafi officieel in dienst van de Italiaanse voetbalclub Perugia. Voor de zoon van de Libische leider gaat een jongensdroom

Ze kenden elkaar al uit de tumultueuze zomer van 1999. De vriendschappelijke voetbalwedstrijd tussen het nationale team van Libië en de Italiaanse profclub Perugia ontaardde destijds in een gigantische vechtpartij. Nadat de scheidsrechter Perugia voor de tweede keer een strafschop wilde geven, gedroegen de spelers zich zo buitensporig gewelddadig dat zelfs CNN en het Achtuur journaal de beelden van de massale knokpartij uitzonden. Er is onder meer te zien hoe een speler tegen de grond wordt geslagen met een cornervlag en hoe een ander een gebroken jukbeen oploopt. Na zeventien minuten wordt de wedstrijd gestaakt.

Naderhand spraken de voorzitter van de Italiaanse club, de heer Gaucci, en die van de nationale voetbalbond van Libië, de zoon van kolonel Khadafi, uitgebreid met elkaar om het geschonden vertrouwen en de geleden schade te herstellen.

Kennelijk is er toen iets als wederzijdse bewondering, genegenheid of het begin van een vruchtbare zakelijke relatie tussen die twee ontstaan. Het is namelijk Gaucci die nu, vier jaar later, Khadafi’s zoon Al-Saadi naar het stadion van Perugia haalt. Dit keer als speler met een profcontract van Gaucci’s club.

Vanaf 1 juli is Khadafi-junior officieel speler van Perugia. Als zijn prestaties op de training daartoe aanleiding geven, zal hij in september voor het eerst een wedstrijd in de Serie A spelen. Het zal zijn eerste optreden zijn voor het legioen van Perugia, want in 1999 zat de bondsvoorzitter alias speler nog op de bank. Ook vocht hij niet mee.

Het is daarom nog gissen naar zijn voetbalkwaliteiten, maar daar nemen de Italiaanse media alvast een ruim voorschot op. De Italiaanse sportjournalisten gaan er voetstoots van uit dat Al-Saadi een tegenprestatie levert die buiten het voetbal ligt. Elke dag verschijnen er nieuwe artikelen met geruchten en verdachtmakingen. Duidelijk is in elk geval dat Gaucci onnavolgbaar veel zakelijke belangen in Libië heeft en dat hij al eerder zaken deed met de familie Khadafi. Een andere prangende vraag in de Italiaanse dagbladen luidt: zal Al-Saadi daadwerkelijk spelen in september? «Hij zal als elke andere speler worden behandeld», zo verklaarde Cosmi, de trainer van Perugia. Deze verzwarende omstandigheid van gelijke behandeling teistert hem niet bij zijn huidige Libische club. Daarvan is hij niet alleen speler, maar ook de trainer, eigenaar en voorzitter.

Toch kent Al-Saadi het klappen van de zweep. Al eerder trainde hij bij Juventus, de club waarvan het familiebedrijf van de Khadafi’s mede-eigenaar is. Destijds haalde hij niet de basiself. Maar een hoopvol teken is dit keer dat trainer Cosmi zegt «vooralsnog onder de indruk» te zijn van Al-Saadi. Dat werd ook tijd, want Khadafi-junior is inmiddels dertig jaar oud. De doorbraak voor de in Libië tot «beste voetballer van het jaar» uitverkozen middenvelder moet nu komen, anders is het te laat.

Zoals het een prof betaamt, begon Al-Saadi’s liefde voor het voetbal op jonge leeftijd. Maar het is niet veel profs vergund dat zij als peuter al rond het nationale elftal hingen, waar de spelers vrijelijk en vriendelijk strooiden met tips en adviezen. Als twintiger werd Al-Saadi reeds voorzitter van de nationale voetbalbond én speelde hij, met nummer 10, in het nationale elftal.

In de hoop dat het land zich zou plaatsen voor het WK, haalde hij de Argentijnse coach Bilardo naar Libië. Ook stelde hij Ben Johnson aan als looptrainer en won hij voor veel geld de adviezen in van Maradona. Maar de eindronde van het WK werd niet gehaald. Kameroen bleek te sterk.

Vervolgens kocht Al-Saadi een voetbalclub uit de Italiaanse Serie B en praatte hij met een Belgische profclub over een eventuele transfer. Hij verwierf samen met zijn vader een groot belang in voetbalclub Juventus en steunt Lazio Roma. In de zomer van 2000 werd ook Perugia met hem in verband gebracht. Vanwege de vechtpartij een jaar eerder werd daar in Italië met verbazing op gereageerd. Al-Saadi verklaarde destijds zelf «liever» voor Inter Milan uit te komen, omdat hij daar zou spelen met zijn «vriend» Ronaldo. Nu die is verdwenen, heeft de voetballende bondsbestuurder geen enkele aarzeling meer.

Behulpzaam bij het reconstrueren van deze opmerkelijke geschiedenis is de voormalige fysiotherapeut van het Libische nationale elftal, de Italiaan Carlo Tosi. In de aanloop naar het vorige WK heeft hij in dienst van Fysiomed de Libische internationals onder handen genomen. Tosi: «Ik vond ‹de zoon van› een aardige kerel, maar ik moet daarbij wel zeggen dat je niet veel contact met hem had. Je moet niet vergeten dat hij de kroonprins is, de toekomstige leider van zijn land. We waren voortdurend in het buitenland en daar werd hij ontvangen als staatshoofd, dus zag je hem niet zo veel.»

Tosi werkte destijds samen met de Argentijn Bilardo en de Italiaanse coach Bersellini. De laatste vergeleek Al-Saadi afgelopen week in een Italiaanse krant met de linksbenige speler Ryan Giggs, een formidabele speler van Manchester United met een geweldige dribbel. Daarover verkneukelde een andere voormalige Libische bondscoach zich, Franco Scoglio. Die drukte zich afgelopen week helder uit in de Gazetta dello Sport. «Je hebt niets aan hem als speler. Hij was erbij omdat hij ‹de zoon van› is.»