Heimelijke genoegens

‘Kuifje tilt mijn dag op’

De guilty pleasure van Thomas Verbogt is vooral een honorering van zijn kinderlijke fantasie. ‘Bij een guilty pleasure ligt het accent toch vooral op de pleasure.’

‘Zodra ik binnenkom in mijn werkkamer zet ik als eerste de Kuifje-vitrine aan, dat vind ik rustgevend en troostrijk. Daarna pas ga ik aan het werk. Als vrienden van mij ver weg waren geweest en ze kwamen iets van Kuifje tegen, dan namen zij dat voor mij mee. Dus ik dacht op een gegeven moment: ik ga een vitrine kopen en dan zet ik dat daar in.

‘Je kunt er ook iets van kopen wat je echt nodig hebt’

Op mijn zesde kreeg ik voor het eerst een Kuifje-boek. Mijn ouders woonden toen nog op kamers in Nijmegen omdat mijn vader daar rechten studeerde. Mijn wereld was heel klein. Door Kuifje te lezen werd die wereld groter en omdat ik het een mooi getekend en overzichtelijk universum vind lees ik die verhalen nog vaak. Zeker als ik zelf wat getroebleerd ben vind ik het heerlijk om in dat troostende overzicht van Kuifje te zitten. Wanneer ik samen met mijn kleinzoonKuifje in Tibet lees, waarin Kuifje op zoek gaat naar zijn verloren vriend Tchang, zegt hij dat ook hij dat zou doen voor zijn vriend. En daar gaat zo’n verhaal natuurlijk over: vriendschap. Aan de andere kant heeft Hergé in de jaren dertig Kuifje in Afrika gemaakt. Dat vond ik nooit zo’n goed verhaal, te brokkelig en onvoorstelbaar. Het was ook zeer karikaturaal ten aanzien van de lokale mensen. Daar heeft Hergé zich later van gedistantieerd. Die eerste boeken interesseren mij niet zo. Eigenlijk begint mijn interesse voor Kuifje bij De sigaren van de Farao. En ze werd groter toen Kapitein Haddock erbij kwam.

In mijn vitrine staan voornamelijk dingen die ik in Frankrijk van de markt heb. Ik voel me daar niet per se guilty om, maar wel als ik op een veiling voor veel geld iets aanschaf. Dat ik bijvoorbeeld een oude wekker koop uit de jaren vijftig waarop Kuifje en Bobbie staan afgebeeld. Of de kapitein. Ik koop het liefste dingen met de kapitein. En dat ik daar dan bijvoorbeeld 130 euro voor betaal. Het is guilty dat je iets wilt hebben en dat je denkt: waarom wil je dat nu hebben? Je kunt er ook iets van kopen wat je echt nodig hebt. Maar misschien ben ik dat ook wel verschuldigd aan het plezier dat ik van deze wereld heb meegenomen in mijn hele leven. Als ik dan iets krijg ben ik daar een paar uur helemaal verguld mee, dat tilt de dag echt op. Die guilty pleasure is dus maar beperkt, want het is een honorering van mijn eigen kinderlijke fantasie. Bij een guilty pleasure ligt het accent toch vooral op de pleasure.’


Thomas Verbogt is schrijver. Vorig jaar verscheen zijn nieuwste roman Hoe alles moest beginnen.