Kusje

Mijn broertje was een lief kind, drie jaar ouder dan ik. Ik herinner me dat hij mij wel eens een kusje gaf toen we klein waren. Pas nu er in Amerika zesjarige jongetjes van school verwijderd worden vanwege seksuele intimidatie van een meisjesklasgenootje - door die girl een zoentje op de wang te geven - besef ik wat er met mij gebeurd is toen ik klein was. Ik kreeg het kusje niet van een vreemd jongetje, nee, ik kreeg het van mijn eigen broertje van een jaar of zes, zeven. Ik ben dus niet alleen geïntimideerd voor de rest van mijn leven, o mijn god, het was ook nog incest!

Plotseling krijg ik allerlei beelden terug van vroeger. Mijn vader gaf me ook wel eens een zoen, bijvoorbeeld met de onzinnige smoes dat ik jarig was of als hij ‘Gelukkig Nieuwjaar’ zei. De gluiperd! Elke gelegenheid heeft hij dus aangegrepen om mij als het ware te verkrachten.
Mijn moeder was iets killer, maar toch herinner ik me dat zij ook wel eens fysiek contact met me had. Toen ik erg ziek was, hield ze wel eens mijn hand vast als ik erg veel pijn had. Het monster! Onder het mom van troost greep ze me.
Het is goed dat dit zedenverval aan de kaak gesteld wordt. Als kinderen vandaag de dag boffen, is het alleen maar een enkel kusje van een klasgenootje, niet zijnde familie. Maar mijn voorbeeld - ik heb het al die jaren verdrongen - toont aan dat het veel en veel verder kan gaan. Hoeveel peuters worden niet gedragen, op schoot genomen, opgetild, gevoerd! Die vingers bij je mond!
Ik moet braken van de beerput die opengaat. Nou weet ik waarom ik tijdens de chemokuren af en toe niet lekker was: mijn vader was arts en door het infuus kwam de herinnering aan die vieze intimiteiten onbewust naar boven.