Kwamkwammersloeg

Voor albino’s is het ook niet makkelijk, maar het blijft vooral voor lezers een zware tijd, de zomer. God mag weten waarom, maar gedurende die paar warme maanden per jaar wordt de hele boel in zijn vrij gezet en draait het hele schrijfbedrijf op drie hersencellen, twee columnisten die al hun vakantiedagen al hadden opgemaakt, en één oude handbediende drukpers.

Kranten- en tijdschriftenmakers leveren voor hetzelfde geld ongeveer de helft van wat ze de rest van het jaar leveren - niet omdat er minder nieuws is maar omdat ze ervan uitgaan dat er minder behoefte aan is. (‘Melkboer, ik had twee flessen melk besteld maar ze zijn allebei maar half vol, hoe zit dat?’ 'Kom mevrouwtje, u gaat me toch niet vertellen dat u ’s zomers evenveel melk drinkt als de rest van het jaar?’)
Het zomerreces is ongetwijfeld ooit bedacht door degene die ook betrokken was bij de uitvinding van de lage opstap in stadsbussen, stofzuigergeursticks en die noedels in een plastic beker waar je alleen nog water op hoeft te gieten. De satansdienaar die speciaal belast is met het vergallen van het dagelijks leven der stervelingen, bijgestaan door zijn helleknechten Eigen Bestwil en Lekker Makkelijk.
Het vakantieseizoen loopt tegenwoordig van vroeg april tot laat oktober. In die periode trekken we er een paar weken op uit, en de rest van de tijd zijn we gewoon thuis, doen we de dingen die we altijd doen - eten, drinken, neuken. En lezen we kranten waarin het nieuws, voor zover het al het vermelden waard wordt geacht, op onnaspeurbare manier is getransformeerd.
Als we de krant openslaan, is het of we een andere dimensie betreden, een schemerzone waarin alle gewone gebeurtenissen zijn verdrongen door bizarre busongelukken, wekenlang durende sportwedstrijden op onafzienbare steppen, barbecues met de afmetingen van natuurrampen en reportages over plaatsen en mensen waarvan we het bestaan nooit vermoedden.
In de boekenbijlagen worden enkel herdrukken, obscure Portoricaanse dichters en pocketuitgaven van al jaren tevoren besproken boeken gerecenseerd. Voor dat laatste is dan tenminste nog een reden te bedenken: er ís simpelweg niets om te bespreken. Geen uitgever is zo gek om een boek uit te brengen in de periode eind mei-begin augustus - behalve natuurlijk de door Lekker Makkelijk samengestelde bundels Zonnige Verhalen, Mooi Meegenomen, Oprotten en weglezen en Schrijvers over hun favoriete strand.
'Geen haar op mijn hoofd’, denkt de uitgever. 'De mensen willen geen zware kost lezen in de zomer, die hebben andere dingen te doen.’ Op de achtergrond klinkt het satanische gehinnik van Eigen Bestwil.
'Ach, wat maakt het uit’, denkt de recensent, terwijl hij de wazige flapfoto van een obscure Chileense dichter monstert. 'Dat stuk wordt toch niet gelezen. De mensen hebben wel andere dingen aan hun hoofd.’
In de hel worden felicitaties uitgewisseld. 'Briljant’, grinnikt Satan, 'absoluut fantastisch. Ze maken niks om te lezen omdat ze denken dat er toch niet gelezen wordt, en dat blijkt te kloppen, omdat er niks te lezen is. Chapeau hoor. Heeft iemand een aspirientje voor me?’