Laat je gaan

Afgelopen zaterdag traden ze op in de Melkweg. Daar was een groot dansfeest in het hele gebouw, en in een klein zaaltje stonden zij. Bij wijze van chill out voor verhitte feestgangers. Love & Orgasm noemen ze zich, en hun act heet Tantra & Western. Ik kende ze uit het theater als Anneke Bonnema en Hans- Petter Dahl. Maar ik was dan ook niet echt een feestganger. Veel te dik aangekleed voor een dansfeest. Meerdere truien over elkaar en twee wollen maillots en extra sokken. En toch nog bevroren voeten gekregen toen ik buiten moest wachten voor de uitverkochte Melkweg. ‘Wil je misschien een voetmassage?’ vroeg Jaquine van Elsberg, vormgeefster bij Tantra & Western, vriendelijk aan de binnenkomers. Dat had niks te maken met de kou, maar alles met ontspannen en genieten, want daar gaat het om bij Love & Orgasm.

Overal waar zij optreden richten zij een kleine, intieme verwenruimte in. Matrassen op de grond, schalen met een overdaad aan vers fruit en armenvol geurende bloemen. Als ze geen voetmassage willen, kunnen de bezoekers de bloemen ook schikken in vazen. Of ze kunnen gewoon niks doen: een beetje liggen, praten en eten, en een beetje kijken en luisteren.
Eigenlijk verandert er niet zo veel als het optreden van Anneke Bonnema en Hans- Petter Dahl werkelijk begint. Bij het zingen van hun zelfgemaakte liedjes richten ze zich weliswaar tot de aanwezigen, maar ze vragen niet om de volle aandacht. Je hoeft niet speciaal naar ze te kijken, het is best als je de helft mist van wat ze doen, want je bent toch al omarmd door de atmosfeer die zij hebben gecreeerd. De teksten van hun liedjes dringen zich nauwelijks op. In de Melkweg waren ze nauwelijks te verstaan, dat was nou ook weer niet de bedoeling, maar als je enkele woorden meepikt van het refrein is het voldoende. ‘Completely wonderful’, zingt Hans-Petter met glanzende ogen tegen zijn Anneke, en zij beaamt het met een dromerige glimlach en vleit zich neer op het zachte bed dat hen als podium dient. 'When there is love, you can do anything’, heeft Love & Orgasm met golvende woorden op de muur geschreven, en met dezelfde trage golfbeweging zweven hun gezongen woorden door de verwenruimte.
Nee, dit is geen parodie op de jaren zeventig. Het is 'serieuze’ kunst die meedrijft op de trend om op die tijd terug te grijpen, om de love & peace-boodschap nieuw leven in te blazen, als is het maar voor de duur van een avondje uit. Verregaande openheid hoort daarbij, en dat betekent bij Love & Orgasm dat er op de muur een halfduister filmpje wordt geprojecteerd waarop je Anneke en Hans-Petter ziet vrijen in een hotelkamer. Ze neuken, pijpen en masturberen, maar porno is het niet, daarvoor is het te intiem, te liefdevol, te zacht. Warm krijg je het er wel van, zeker als je te veel aan hebt.
Toch is het optreden van Love & Orgasm op een vreemde manier ook kil. Misschien omdat het zo onwaarschijnlijk is, het complete geluk waar Anneke en Hans-Petter almaar over zingen. De wereld veranderen willen ze al helemaal niet, de atmosfeer in een ruimte veranderen is in de jaren negentig ambitieus genoeg. Je moet je avondje geluk zelf maar maken, lijken ze te zeggen. Wij leveren de ingredienten. Een paar liefdevolle woorden, wat opwindende beelden, bloemen en een muziekje. Maar het centrum van dit alles, dat ben jij.
Later, op de stampvolle dansvloer, vraag ik me af wat ik eventueel nog uit kan doen en waar ik die kleren moet laten. 'Laat je gaan’, zegt dan ineens een onbekende jongen vanuit het niets, waarschijnlijk zo'n vijftien jaar jonger. Hij heeft gelijk, maar ik denk ook: waar bemoeit-ie zich mee?