Laatste mode

Aanvankelijk dacht ik aan één adviseur genoeg te hebben, iemand die me kon zeggen hoe ik door het leven diende te gaan. Ik ontmoette hem in de hal van het stadhuis en luisterde naar wat hij te zeggen had. Ik voelde me opgelucht. Enkele dagen later begon ik te vermoeden dat zijn woorden me nog steeds ontgingen: ‘Twee weten meer dan één.’ Ik dronk een fles jenever leeg en had een genoeglijke avond. De volgende ochtend was ik met zijn drieën of met zijn vieren of met zijn tienen, ik kon niet erg goed onderscheiden en nog minder goed tellen. Misschien was ik wel alleen.

Waar de stemmen ook vandaan kwamen, van wie ze ook waren, ze zorgden ervoor dat ik de overtuiging kreeg dat ik op korte termijn aan meer flessen jenever moest beginnen, op zoek naar zoveel mogelijk adviseurs. Deze keer koos ik voor een iets andere opzet: mijn duistere helft zou het drinken voor zijn rekening nemen, mijn lichte helft zou een oogje in het zeil houden en, indien mogelijk, opschrijven.
Ik moet een organisatiefout hebben gemaakt, veel te veel mensen hebben uit genodigd en ook mijn lichte helft hebben laten drinken. Ik kon de dag erop hoegenaamd geen wijs uit de dingen die de ooggetuige en de notulist en de benevelde en de wijze me in herinnering brachten. En pijnlijker nog, ik zag mezelf, te midden van keuzen die zich als spoken voordeden.
Ik sleepte me naar de douche en trachtte de ellende van me af te spoelen. Ik staarde naar de ruit van de doucheruimte. Ik droogde me af. Ik staarde naar de spiegel. Ik trok kleren aan. Ik poetste mijn tanden. Ik poetste mijn tanden nog een keer, starend naar de spiegel. Ik staarde naar een druppel en staarde naar mijn ontelbare helften. Ik wendde mijn ogen af. Liet de deur achter me open, ging de trap op, boog me voorover en zette de televisie aan.
Net op tijd om van Oprah Winfrey te horen dat haar publiek had gestemd over de meest favoriete mannelijke gast van haar show. Uitkomst: John Travolta. En over de meest favoriete vrouwelijke gast van haar show. Uitkomst: Barbra Streisand. Een aangename kalmte nam bezit van me. Ik keek naar Oprah, keek haar aan, keek langs haar, keek door haar heen. Een man doemde op, hij had een boek in zijn hand, hij zat netjes in het pak, hij glimlachte aandoenlijk en verstandig, hij maakte geen overdreven beweging, hij was ouder dan ik, hij zweeg, hij glom aardig en bescheiden en leek in het geheel niet aangedaan door de spookachtige figuren die om hem heen dansten, tien in getal.
‘Het zijn de tien belangrijkste keuzen in je leven’, fluisterde hij. 'Ik zou je tien ondubbelzinnige lessen kunnen geven.’ 'Ik heb die lessen niet nodig, ik wil weten hoe ik moet voortgaan’, zei ik, 'bent u niet de persoonlijk adviseur van mevrouw Winfrey?’ Plotseling werd hij grof: 'Zoek het zelf uit, grote zakkenwasser.’ En hij trok zich terug in en achter en naast zijn gastvrouw. Ik mompelde nog dat ik de beroerdste niet was en zette de televisie uit. Toen sloeg ik een wit laken om me heen.