Lachgolf

Zoals je door heel Nederland een golf van geluid hoort gaan bij een doelpunt in de finale van de wereldcup, zo hoorde ik vorige week een golf van gelach. Wat gebeurde er? Jomanda, ons negende wereldwonder, deelde mee dat ze het water wel had willen bezweren, maar dat ze, omdat ze niet zeker wist of ze alles op tijd klaar zou hebben, er toch maar niet aan begonnen was. Als ze het eerder had geweten misschien wel.

Aangezien zij Jomanda uit Tiel is, werd ze zelf ook geevacueerd. Haar man deelde vervolgens mee, dat Jomanda en hij nu wel soep zouden uitdelen aan eenieder die daar behoefte aan had. Warmhartig, nadat je het water niet bezworen hebt. En hoe heet die man van Jomanda van z'n achternaam? Onderwater! Op dat moment hoorde ik die golf van gelach.
Ik ben NRC Handelsblad intens dankbaar voor een stukje waarin de reacties van de buitenlandse kranten op onze bijna-ramp stonden. Vooral een gerenommeerd blad als The Independent heeft m'n hele week goedgemaakt door te schrijven dat de Burghers van Tiel de middeleeuwse poorten met houten planken hebben verzegeld die waren dichtgesmeerd met paardenmest! Dan heb ik het nog niet over de Kooten-Bie’s die ik in sommige uitzendingen heb gezien. Vooral dat ene stel: de grote milieuman met een grijze baard en een grote bril en de kleine boer met krullend haar die dreigde de milieumensen te kelen. Dat deed me inzien hoe Koot en Bie een impact hebben op mijn beleving van deze maatschappij.
’s Ochtends om half acht sprak de psychiater van het trauma-team al bijna over de tweede generatie bijna-rampkinderen. Dat gaf me een slappe lach! Nederland is soms maf!