Film: Magic Mike

Ladies’ Night

Tijdens de persvoorstelling lijkt de bioscoopzaal gevuld met jonge vrouwen. Deze onverwachte drukte creëert onmiskenbaar een Ladies’ Night-sfeer, zodat lichte paniek zich van mij meester maakt. Maar wanneer het zo ver is, wanneer de eerste pelvic thrust op het scherm een triest feit is, spoelt een golf van plezier duidelijk voelbaar en vooral hoorbaar door de zaal.

Medium film magic mike

En ook nog op de maat van het ritselen van popcorn. Iemand heeft blijkbaar besloten dat Steven Soderberghs nieuwe film Magic Mike, die ogenschijnlijk over zoiets banaals gaat als ‘mannelijke strippers in Tampa, Florida’, een ‘zomerfilm’ is of zou moeten zijn. Een tragische vergissing.

Dan is de shock van morele transgressie over. Terwijl ik samen met de dames in de zaal op verhaal kom, wordt duidelijk dat Soderbergh juist de nuance zoekt. Zijn hoofdpersonage, Mike (Channing Tatum), is een aantrekkelijke mannelijke danser en stripper die heimelijk droomt van een leven zonder vulgariteit. De vraag is of hij moedig genoeg is om een verandering in zijn leven te forceren. Sterker, is dat überhaupt nodig?

De werkelijkheid in Magic Mike is herkenbaar. In de cultuur wordt ze consequent als nastrevenswaardig voorgesteld. Vertaald naar onze context: eindeloos ‘spuiten en slikken’ en zo, door dit ‘overtreden’ van aanvaarde grenzen, ‘vrijheid’ verkrijgen.

Maar zijn ze wel vrij, die vrouwen in het publiek in de club van stripperkoning Dallas (een verrukkelijke rol van Matthew ­McConaughey)? En de strippers zelf, hoe zit het met hun moraliteit en menselijkheid? Misschien gaat het om geestelijke leegte of corruptie, maar het is ook mogelijk dat Soderbergh iets wil zeggen over de oppervlakkigheid van de cultuur van softporno en seksuele vulgariteit. Mike wordt gedwongen zijn leefstijl van snel geld verdienen te heroverwegen wanneer hij bevriend raakt met Adam (Alex Pettyfer) die ook als stripper in de Dallas’ Club gaat werken. Mike wordt vervolgens verliefd op Adams zus Brooke (Cody Horn) maar hij lijkt dat niet te beseffen – een mooie keuze waarmee Soderbergh spanning in het verhaal brengt. Hij geeft de kijker namelijk meer informatie dan het personage, Mike. Net als Brooke zien wij al vroeg in de film dat Mike eventueel zal moeten kiezen tussen de glitter en glamour van het geld en de mooie vrouwen en een waardig leven waarin echte liefde een reële mogelijkheid is.

Soderbergh vervlecht vervolgens een subtiele politieke dimensie in een verhaallijn waarin Mike eindelijk probeert weg te breken uit ‘het wereldje’ door een lening bij de bank aan te gaan om zijn bedrijf in meubeldesign te financieren. In een krachtige scène probeert Mike een bankemployé ervan te overtuigen dat hij zelfs een deposito in cash wil betalen om de lening te realiseren. Tevergeefs. Het blijkt dat Mike niet kredietwaardig is. De wrange suggestie is dat een mens als Mike slechts kan meedoen in de moderne maatschappij als hij meegaat in de bubbel van oppervlakkigheid, een zeepbel die inmiddels door de financiële crisis is doorgeprikt. Ook in Magic Mike springt die bel kapot, zodat de joelende meiden in de bioscoopzaal stilvallen.

Na een reeks uitstekende films, beginnend met Out of Sight (1998) en gekenmerkt door hoogtepunten als Solaris (2002) en Contagion (2011), bevestigt Soderbergh zijn status als een van de interessantste hedendaagse cineasten. Hij maakt bedrieglijk eenvoudige, intelligente films. Zo simpel als Magic Mike oogt, zo diep is de tragiek van de personages.


Te zien vanaf 12 juli

Beeld courtesy A-film