Landgenoten

Aanvankelijk dacht ik dat Beatrix een Française was. Ik wist natuurlijk weinig van Nederland af en moest mijn eerste ontgoocheling nog beleven. Eigenlijk geloofde ik helemaal niet dat Beatrix echt bestond. Ik was ervan overtuigd dat zij, evenals Asterix en Obelix, op een blauwe maandag uit de pen van striptekenaar Uderzo was gevloeid. Ik zocht me suf, maar in het bevolkingsregister van het dorpje waar het befaamde toverdrankje wordt genuttigd, kwam geen Beatrix voor. Wie geeft nou de toekomstige koningin der Nederlanden een gallische voornaam in plaats van haar Truus of Mina te noemen?

Na de onthulling van professor Jessurun d'Oliveira afgelopen weekeinde op de VPRO-radio blijkt dat mijn jeugdige onnozelheid niet zo ver lag van de verborgen waarheid. Het opperhoofd van de Nederlandse stam is misschien geen Franse stripfiguur, maar ze blijkt wel in het geniep al bijna zestig jaar een doodgewoon English citizen te zijn.
Allereerst betekent deze sensationele openbaring over haar dubbele nationaliteit dat de Nederlandse koningin, die hier alleen een wenkbrauw hoeft te fronsen om de pers aan haar voeten te laten kronkelen, aan de overzijde van de Noordzee over geen enkel gezag meer beschikt. Zij mag er hooguit stemmen of een baantje voor haar zoon gaan zoeken, en ze kan er onmogelijk op de medeplichtigheid rekenen van belastinginspecteurs om allerlei kromme zaken via spookstichtingen te regelen teneinde haar vermogen aan het oog van de fiscus te onttrekken. Deprimerend! In Engeland is zij, volgens alle berichten, gewoon ‘een onderdaan van koningin Elisabeth’, en vanuit dit perspectief voor de Engelsen een gedevalueerd staatshoofd uit een raar land. Volgens Van Dale is Beatrix dus niets meer en niets minder dan 'een bewoonster van een gebied in betrekking tot een regerende vorst of een soevereine staat’. Een soort marionet uit een bananenmonarchie die, in theorie, te pas en te onpas door de enige echte koningin op het matje geroepen kan worden. En in geval van een gewapend conflict tussen beide landen kan op haar gekroonde hoofdje ook nog een stapeltje ponden worden gezet vanwege het plegen van landverraad!
Ik ben geen aanhanger van het strooien van uitroeptekens, maar gezien de lauwe en bangelijke reacties die deze affaire in de media heeft opgeroepen, voel ik me geneigd een paar extra puntjes op de i’s te zetten.
Men kan deze explosieve zaak natuurlijk met een schouderophalen afdoen. De koningin heeft inderdaad niet om de Engelse nationaliteit gevraagd en heeft die louter en alleen verkregen via een niet meer bestaande Engelse naturalisatiewet, daterend uit 1704.
Het echte schandaal is dat de Nederlandse koningin evenals haar moeder, grootmoeder enzovoort nooit afstand heeft willen nemen van dit anachronisme. Een formuliertje invullen of een kattebelletje sturen was trouwens voldoende geweest om van de Engelse nationaliteit af te komen. In plaats daarvan heeft het hof, geholpen door de professionele doofpotspecialisten van de Rijksvoorlichtingsdienst, de ware identiteit van de koningin voor haar eigen volk een levenlang verborgen gehouden. In geen enkele biografie wordt vermeld dat Beatrix de Engelse nationaliteit bezit, zoals ook nergens valt te vernemen dat haar vader Bernhard lid van de SS is geweest.
In theorie zijn de consequenties van deze dubbele monarchie niet te overzien. Hoe kun je nog van een soeverein land spreken als het staatshoofd ervan tegelijkertijd onderdaan is van een vreemde mogendheid? Welk vertrouwen kan ik nog hebben in het voorzitterschap van de EU op het moment dat die zich opmaakt voor harde onderhandelingen in Engeland? Wim Kok heeft onlangs al blijk gegeven van zijn intolerante instelling en zijn blinde koningsgezindheid door een ongevaarlijk gezelschap van dinerende republikeinen voor 'duister stel’ uit te maken. Zal zijn loyaliteit voor zijn Nederlands-Engelse bazin niet ertoe leiden dat hij straks het land van Major met extra zachte, fluwelen handschoenen tegemoet gaat treden?
Je kunt niet, dunkt me, van twee walletjes eten. De dubbele pet bovenop haar kroon geeft Beatrix een louche aanzien. Overdreven? Maar wat zou men in de Verenigde Staten zeggen als aan de vooravond van een belangrijke conferentie over ontwapening zou uitlekken dat Clinton een Rus is? Of Arafat een Israelier? Of Chirac een Nederlander? Er mag aan het uitoefenen van de functie van staatshoofd geen enkele twijfel kleven. Het is of pannekoek-met-stroop of bacon-and-eggs. En wat te denken van al die gefrustreerde chauvinistische intellectuelen die hun koningin, een Engelse, regelmatig smeken om de Nederlandse identiteit alstublieft uit te dragen.
Mijn beslissing is al genomen: op 30 april hang ik de Union Jack uit en zal ik met een tweed-kleedje een plaats op de vrije markt veroveren om French frogsbilletjes met aardbeiensaus aan den Hollander te verkopen.