Lang leve barbie

Het kan niemand zijn ontgaan. Barbie Millicent Roberts, kortweg Barbie, het immer slanke, immer blonde topmodel in popvorm, viert deze maand groots haar veertigste verjaardag. Vrijwel alle kranten schreven kleine felicitatieberichtjes, er komt een Barbiebeurs, er komen Barbietentoonstellingen en ze komt op tv. Er wordt in New York een heuse gala-avond voor haar georganiseerd. Wie is niet benieuwd in wat voor nieuwe creatie zij zelf het eerste dansje zal wagen? In ieder geval kan er weer een paar meter glitterstof worden opgeteld bij de miljoenen meters die er aan haar imposante garderobe zijn besteed - Barbie is de Imelda Marcos onder de poppen.

Veertig, het is een hele leeftijd. Een leeftijd ook die illustreert dat de aanhouder wint. Want Barbie, ooit verguisd als anorectisch symbool van een beklemmend vrouwelijk schoonheidsideaal, wordt nu zelfs omhelsd als feministe. Is ze niet de popgeworden verbeelding van de meervoudige identiteit die iedere postmoderne vrouw heeft? Een Madonna avant la lettre? Het rollenspel dat Madonna speelt, verbleekt immers bij Barbie’s veelzijdigheid. Wat Barbie in haar korte leven niet al is geweest! Topmodel en bruid, verpleegster en chirurg, stewardess en piloot, astronaut, Olympisch atlete, autocoureur, zakenvrouw, soldaat, presidentskandidaat. Nog net geen president. Helaas schijnt het dat Barbie de laatste jaren aan het vervrouwelijken is. Haar meervoudige identiteit wordt steeds enkelvoudiger. Ze lijkt zich louter nog te interesseren voor haar make-uptafel en galafeestjes, voor de kapper en aerobics. Maar misschien moet je constateren dat Barbie op haar veertigste eindelijk ongedwongen zichzelf kan zijn.