Popmuziek

Lang zo simpel niet

Popmuziek: dEUS blijft onvoorspelbaar

Typisch Tom Barman: de dialoog met een Duitse journalist die hij aanhaalt in het Belgische blad Deng. De journalist had de single gehoord die aan het nieuwe album Pocket Revolution voorafging en zei: «Ik heb altijd van dEUS gehouden omdat jullie zo onvoorspelbaar waren en ineens komen jullie met een simpele rocksong.» Barman: «Ik antwoordde: ja, en had je dat verwacht? Hij: nee. Voilà, zei ik, we zijn nog altijd even onvoorspelbaar.»

Dat Pocket Revolution een hel was om te maken: Barman wilde er laatst in Zomergasten maar wat graag over praten. De manier waarop het nog op deze plaat te horen ex-dEUS-lid (en dat zijn er nogal wat, inmiddels) Danny Mom mers zich in interviews over Barman uitlaat, getuigt van nogal wat deceptie over en weer. Op Pocket Revolution is die samen gebald in de zes minuten van het titelnummer, waarin Barman zichzelf hardop lijkt voor te houden dat wraak koud geserveerd dient te worden: «When you put me down/ Revenge is the first thing on my mind/ But that’s stupid man, I need a better plan.» Het nummer borrelt, maar kookt nergens over. Ja, de aan gekondigde explosie komt er wel, maar de vocale ondersteuning door de drie zwarte zussen van Radio Candip kleden hem in. En Barman ondertussen maar waarschuwen: «Don’t dare me now/ I am a faster walker.» Zichzelf spaart hij overigens ook niet; Barmans blik in de spiegel is hier ronduit cynisch.

Verder zijn ze wonderlijk on hoorbaar gebleven, al die spanningen in de band. Wie ze hoort, wílde ze horen. Getuige de discussies op internet en de gepubliceerde interviews met Barman is de hamvraag vervolgens of dEUS nu een conventioneel album heeft gemaakt. Immers, het vorige al bum The Ideal Crash klonk voor dEUS-begrippen tamelijk mild en afgerond, en de strijd lijkt uit de band verdwenen, want beslecht in het voordeel van Barman. Die heeft weliswaar de charismatische duizendpoot Mauro Pawlowski binnengehaald, maar de credits voor het gros van de nummers op Pocket Revolution staan op zijn eigen naam. Als iemand die in de jaren negentig zo veel applaus heeft geoogst als Barman – in dat opzicht is hij de Bono van de Benelux: probeer maar ’s iemand te vinden die zijn talent ontkent – al een juk heeft te dragen waar dat het oordeel van anderen betreft, is het dit: de stilzwijgende aanname dat dEUS bestaat bij de gratie van de weerhaak.

Nee, antwoordt Barman dan tegenwoordig: het liedje, het simpele liedje.

Die zijn ook op Pocket Revulution vaak lang zo simpel niet. Ze beginnen filmisch spannend met het stuwende en zorgvuldig opgebouwde Bad Timing en eindigen minzaam, met de relationele utopie van Nothing Really Ends. Daar lijkt Barman in andere nummers aanmerkelijk minder zeker van, getuige alleen al zijn woordkeuze waar het (verbroken) relaties betreft: dan mag hij graag dwingend formuleren en gaat het van «I’m tired of…», «You gotta…», «I won’t…», «I’m telling you…» of «Gimme…». Verbitterd, ook op dit terrein? Nee, althans niet hoorbaar. Gewoon zoekende: «Love’s a joke/ Or a spaceship/ Or a plant/ Or a tubezipper/ It’s what you want it to be.»

dEUS

Pocket Revolution

V2