Leden van de Brigate Rosse gaan alsnog de cel in

Rome – Rond het metrostation Alésia konden de Italiaanse terroristen makkelijk kamers vinden. Voor de eerste opvang, maaltijden, en kleine betaalde klusjes werd gezorgd door Oreste Scalzone, een ‘theoretische terrorist’ die zijn straf in Italië in 1981 was ontvlucht en sindsdien in Parijs een soort vluchtelingenopvang voor medeterroristen verzorgde. Dankzij Oreste Scalzone was er ook een gratis Frans advocatencollectief dat gespecialiseerd was in de verjaring van juridische termijnen. En uiteindelijk wist Scalzone ze vaak op de katheder voor de studenten van La Sorbonne te krijgen, om hun visie op de wereld en strijd tegen het kapitalisme te delen. Iets waar Italië vele malen tegen heeft geprotesteerd, maar tevergeefs.

De Italiaanse leden van de Brigate Rosse (BR) waren verzetshelden in Parijs. Dankzij de ‘Doctrine Mitterrand’ uit 1985 waren ze welkom in Frankrijk, en niemand zou ze een haar krenken, ‘tenzij ze zich daadwerkelijk schuldig hadden gemaakt aan moord’. Maar dat laatste viel moeilijk te bepalen, want wat volgens de Italiaanse justitie medeplichtigheid was aan moord zag de Franse justitie heel anders. En zodoende kon bijvoorbeeld Giorgio Pietrostefani, medeoprichter van Lotta Continua en samen met Adriano Sofri veroordeeld voor de moord op de politiecommissaris Luigi Calabresi in mei 1972, de afgelopen 22 jaar ongestoord in Parijs wonen. Sofri heeft zijn straf inmiddels al lang uitgezeten en is altijd in Italië gebleven, Pietrostefani koos voor de vluchtroute naar Parijs, zoals bijna alle Italiaanse terroristen.

Tot afgelopen woensdag 28 april, toen zeven van de beoogde tien meest gezochte oud-terroristen bij het ochtendgloren werden gearresteerd door de Franse politie. Na een telefoongesprek met de Italiaanse premier Mario Draghi had president Emmanuel Macron besloten dat het uit was met de Doctrine Mitterrand. Weliswaar was die al lang onwettelijk verklaard door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (ehrm), maar in Frankrijk werd hij toch nog als rechtvaardig gevoeld.

Keer op keer werden verzoeken tot uitwijzingen van Italië afgewezen.

Elk jaar op 17 mei 09.15 uur kijkt Gemma Calabresi naar de klok en denkt: ‘Nu gaat hij de deur uit. Nu loopt hij naar zijn auto. En nu is hij dood.’ Dit vertelt de weduwe van politiecommissaris Luigi Calabresi aan haar zoon Mario in een interview voor de krant la Repubblica. Journalist Mario was toen twee, zijn broertje Paolo scharrelde in de box, en het jongste broertje Luigi zat nog in de buik.