Televisie

LEER DRINKEN

TELEVISIE Radio Bergeijk

Er bestaan veel vooroordelen over het niveau van lokale media. Maar Limburgs omroep L1 won met de fraaie documentaire La vie en chantant van Patrick Bisschops prijzen op internationale festivals. En de Brabantse zender Radio Bergeijk maakt zulke interessante uitzendingen dat filmer Pieter Verhoeff (toch een naam en toch een Fries) er een reeks documentaires over maakte voor de vpro. Goed, daar ligt ook antropologische belangstelling aan ten grondslag, maar om de kwaliteit van het journalistenduo Toon Spoorenberg en Peer van Eersel als antenne van wat in een kleine landelijke gemeenschap leeft, kan niemand meer heen. Verhoeff moet zozeer het vertrouwen van de mannen gewonnen hebben dat die zich niet alleen laten zien in hun succesvolle vakmanschap, maar ook in zwakkere momenten, binnen en buiten het werk. Al is die tegenstelling eigenlijk onjuist – zozeer lopen privé-, drank- en beroepsleven bij hen door elkaar heen. De enige die zich niet laat zien is geluidstechnicus Tedje van Lieshout die de boeiende gesprekken en reportages nagenoeg vlekkeloos bij de luisteraars brengt en die garant staat voor sterke jingles en een altijd rake muziekkeuze. Hij blijft, mensenschuw, verscholen achter de luxaflex van de geluidscabine. En dat is jammer omdat we de man die we al zo lang van naam kennen eindelijk wel eens willen zien. Ted, Toon en Peer zijn namelijk niet alleen een begrip in Bergeijk en omgeving, ze zijn dat ook landelijk. Omdat hun uitzending wordt doorgeprikt naar Radio 1 – jawel, de fameuze ‘nieuws- en sportzender’ (moge God de voor die ondertitel verantwoordelijke autoriteiten zegenen – liefst een beetje hardhandig).

Tot hier vindt u dit stukje leuk of niet – er zal niet veel tussenin zitten. Hetzelfde geldt voor Radio Bergeijk, de satire op streekradio die Pieter Bouwman en George van Houts sinds jaar en dag maken en die zaterdags om 18.33 uur te horen is op Radio 1. Op zichzelf een mirakel, want die zender mag een zooitje zijn, vermomd als systeem, de krankzinnige gein c.q. ongein die Bouwman en Van Houts erop loslaten heeft helemaal niets met nieuws of sport te maken. Of je zou als nieuws moeten zien de bloedstollende beschrijving van de wijze waarop een twintigtal Bergeijkse jongeren, met naam en toenaam genoemd, in verschillende automobielen en op verschillende plekken is omgekomen – de trieste maar normale oogst van een weekend stappen (‘leer drinken’, raden Toon en Peer de jeugd dan ook aan, want zij zien het als journalistentaak ook een bijdrage te leveren aan de oplossing van maatschappelijke problemen).

Je haat het of je bent weerloos en die kloof loopt dwars door gezinnen heen, zoals ervaring leert. Ik ben hier woedend op hen geweest omdat ik hun carnavalsoptocht met Auschwitz- en Sobibor-praalwagens ver over de grens vond – al stelden zij er gênant gekoketteer met het lot van Anne Frank mee aan de kaak. Maar ik ben fan en ben dat ook van de televisieversie waarin Verhoeffs camera de diep onaangename en groezelige mannen op de huid zit. Van harte aanbevolen op de late maandagavond op Nederland 3. En dan zien we wel of u voorgoed uw geloof in vakkunde en smaak van uw recensent, voorzover aanwezig, kwijtraakt. Overigens: La vie en chantant bestaat echt, is echt van L1 en is echt prachtig.

www.vpro.nl/programma/radiobergeijk/