Popmuziek

Lege afstandsbediening

Popmuziek: De Jeugd van Tegenwoordig

Er valt nogal wat in te brengen tegen De Jeugd van Tegenwoordig en dat gebeurt dan ook met regelmaat. Dat het in vergelijking met andere Nederlandse hiphophoogvliegers eigenlijk maar matige rappers zijn, bijvoorbeeld. Dat hun grappen vaak ronduit puberaal mogen heten. Dat veel nummers op hun debuutalbum het niet halen bij de hitsingle Watskeburt?!

Allemaal waar. Toch zullen maar weinig Nederlanders met een radio, opgroeiende kinderen of beide die term Watskeburt niet kennen. En vraag critici waar De Jeugd van Tegenwoordig op lijkt; ze komen niet verder dan de op veel fronten scheve vergelijking met het Vlaamse Hof van Commerce.

De Jeugd van Tegenwoordig is volstrekt origineel, en alleen al die verdienste is groot genoeg om de Amsterdamse hiphoppers serieus te nemen, hoe weinig ze zelf verder ook met de kwalificatie «se rieus» ophebben. Parels voor de zwijnen is de schrik van eenieder die straatcultuur vooral associeert met taalvervuiling en normloosheid, want het is de sublimatie van alle gevolgen daarvan. Inderdaad, hier komen woorden langs die de Van Dale waarschijnlijk nooit zullen halen, hier heten meisjes soms sletjes, doet iedereen bij voorkeur «z’n ding» en is kanker geen ziekte maar een kwalificatie. Hier neem je junks in de maling en je vriendin eveneens en hier staan zorgen gelijk aan lege batterijen van de afstandsbediening van de televisie. En ondertussen gaan we nog niet naar huis, nog lange niet, bezondigen we ons aan «zuipen tot we kruipen» en gaat het onverhoopt mis, dan is er altijd nog de Jellinek. Bluf, bravoure en onbezorgdheid, zeker waar het goede manieren betreft.

Het fascinerende aan De Jeugd van Tegenwoordig is dat het gezelschap zich ophoudt in een niemandsland tussen de uitvergroting van een jongerencultuur en een regelrechte parodie daarop. In interviews committeren de bandleden zich slim genoeg aan geen van beide duidingen van hun werk, want weggezet worden als niets dan een grap zou de ophef rond bijvoorbeeld de platenhoes (de overtreffende trap van het tot in den treuren besproken seksisme in r&b- en hiphopclips) net zo acuut beëindigen als het andere uiterste: een interpretatie als woordvoerders of ijkpersonen van welke subcultuur dan ook. Dus spotten ze met de codes van de hiphop door het album zonder het onvermijdelijke intro te beginnen («Niks intro, shit begint als het begint yo») en de glijige r&b van Voor jou ondraaglijk te zoeten. Maar per saldo wijkt het nummer niet af van het gladste segment r&b, het is hooguit grappiger, doch onvoldoende hoorbaar grappig bedoeld om het tot ronduit spot te reduceren.

De vaak vrolijke, op disco en funk geënte beats (de verdienste van producer Bas Bron, alias Bas tian) zijn daarnaast te sterk om de groep in muzikaal opzicht als een gimmick weg te kunnen zetten, al ademt alles aan De Jeugd van Tegenwoordig op de een of andere manier een tijdelijkheid uit.

Maar zolang het duurt, is het met hoorbaar plezier gemaakt, verwarrend, vernieuwend en voor sommigen ongetwijfeld verontrustend. Voldoet het dus aan alle voorwaarden van de meest relevante popmuziek; misschien wel de grootste grap van De Jeugd van Tegenwoordig.

Parels voor de zwijnen, platenmaatschappij Topnotch/Pias