Leijke tekenfilms met klereherrie

De NPS organiseerde een symposium over ‘Jeugd en media’.

Zoiets zal de handelstelevisie nooit in z'n hersens halen en misschien is het bestaansrecht van de publieke omroep alleen al gelegen in het feit dat ze thema’s aan de orde, en dus zichzelf vragen, stelt. Dit keer naar aanleiding van kinderprogramma’s, maar in het algemeen over verantwoordelijkheid van televisiemakers. Ik zat in fora over die thematiek. Altijd was de commercie uitgenodigd. Nooit kwam ze. Bij het horen van ‘verantwoordelijkheid’ trekken ze daar hun pistool.
Dit keer werd me gevraagd om een opstel over kindertelevisie van RTL4 te schrijven. Ik biechtte op dat ik die nooit gezien had, maar mij werd bijscholing gegund en zo geschiedde het dat ik als jong- bejaarde voor de buis zat om te zien wat Luxemburg de bloem der natie voorzet.
Een ervaring. Een die me met terugwerkende kracht het schaamrood op de kaken joeg betreffende ooit geuite harde oordelen over Pommetje Horlepiep, Tita Tovenaar en meer talentloos, maar o zo braaf werk voor de kleinen. Allemachtig, wat een gemakzucht, oppervlakkigheid, smakeloosheid en letterlijke en figuurlijke goedkoopte. Wat ik zag heette Cartoon Expres, inhoudende een lawine aan weerzinwekkend lelijke tekenfilmseries, die vooral klereherrie maken, aaneengeluld door type 'leuk buurmeisje’, waarvan de klep geen seconde stilstaat en dat alle wereldrecords breekt op het gebied van op-de- hurken-zitten-en-als-een-kind- praten-zoals-geen-kind-ooit-praat. Tititi en tatata maar dan voor 'zes tot twaalf’.
Bizar is dat zij dit niet doet vanuit een schuur met decor te Blaricum of Kudelstaart, maar dat zij ons toespreekt vanuit Reykjavik, Glasgow of Pisa. Hier moet een gedachte achter zitten die verder gaat dan dat het leuk voor buurmeisje en cameraboy is om op reis te gaan - zonder twijfel op kosten van vliegmaatschappijen en nationale toeristenbureaus, want ze schijnen daar niet dood te vallen over een cent. Alleen, met geen mogelijkheid valt te ontdekken wat die gedachte dan wel mag zijn. Of het moet educatief en informatief worden geacht dat zij vanuit het Noorden meldt dat ze het koud heeft en vanuit het Zuiden dat daar de zon schijnt. Akkoord, af en toe blaast iemand een glas, toont ze een slang uit een dierentuin en meldt ze dat door gindse tunnel soms een trein rijdt, maar dan pakt ze alweer een stapel tekeningen, door kijkertjes ingezonden in de hoop op een prijs, en leest in razend tempo voor dat Mirte uit Noordeloos van haar konijn houdt en Bennie uit Druten van voetbal. Ze houdt het papier voor de camera en kirt op radio - reclame - toon 'O, ik word zo blij van dit soort tekeningen.’
Ze wordt namelijk blij van alle tekeningen, en dus eigenlijk van geen een tekening, omdat die de tekenaars aan de buis gekluisterd houdt. En dat is niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk wat ze die kinderen smeekt en beveelt: 'blijf zitten, blijf kijken, ga niet iets anders doen, kom terug, blijf hier.’ Waarop weer tekenfilm. Is dit erg? Daarover een andere keer.