Lekker

Het is een duur restaurant. Niets om trots op te zijn, maar soms is dat prettig.

Goedkoop en lekker gaat helaas weinig samen. Goedkoop en gezellig wel. Duur en ongezellig ook. Daarom is het het beste om het duur en gezellig te houden.
Onverwacht even eenvoudig als plezierig aspect was ook ‘de kaart’. Geen, onhandelbaar als een staldeur, karig gepagineerd kinderboek voor slechtzienden maar een velletje, niet anders dan een velletje papier. Waar je met hetzelfde gemak een bootje van kan vouwen als een prop maken. Daar stonden onbeschaamd dicht op elkaar de namen van die dure en lekkere gerechten.
Tafel met blad van kunststof waaraan een zwakke poging is gedaan om het er als een onbekende marmersoort te laten uitzien. Servetten van papier, niets geen dure onzin van linnen of damast. Een vork en een mes erop en als dat zo uitkomt een lepel. Ook op elke tafel een in karton verpakt pond zout. Van het merk Cerebros. Importzout staat erop. Met anti-klontermiddel. De gezelligheid wordt door de weinige cliente`le goed in de hand gewerkt. Waardoor je de obers beter leert kennen.
Snel had ik contact gemaakt met de meest dartele van het gezelschap. Zijn moedertaal kwam er bij mij uit als het kraken van een kapotte handkar, maar desondanks. Paco zei dat hij binnen nog een leuke verrassing had. Daar stond een machine. Een kassa als een burcht. Een geldkasteel gevlochten uit spontaan gewelfde metaalguirlandes. Paco demonstreerde. We wisten allebei inmiddels inderdaad niet meer waar onze plaats was en de anderen waren toch al naar huis. Waaruit ten slotte bleek dat het allermooist en meest ontuchtig aan het ding was dat het de kassabon aan het eind opving in een even frivool bewerkte als gedeeltelijk doorzichtige trommel.
Daarom is het hier natuurlijk zo duur, om die mooie kassa.
Cafe-restaurant de l'Ogenblik, Galerie des Princes 1, 1000 Bruxelles.