Lekker kinderachtig

Wat is cool? Simpel: Alles wat de Beastie Boys doen is cool. Money Mark is cool, want hij is een vriend van de Beastie Boys. Sean Lennon, Ween en Atari Teenage Riot zijn cool, want ze staan onder contract bij Grand Royal, het eigen platenlabel van de Beastie Boys. Het tijdschrift Grand Royal is cool. Het eigen kledingmerk X-large: ook cool. Alles wat de Beastie Boys aanraken is cool. Tibet? Cooler dan cool. Als je nu nóg niet het appèl van de Beastie Boys volgt en protesteert tegen de Chinese bezetting, loop je wel heel erg uit de mode.

Sinds 1987 zijn de Beastie Boys cool. Toen kwam Licensed to ill uit, de agressieve cocktail van punk en hiphop die een van de best verkochte rapalbums tot nog toe werd. Adam Horovitz, Adam Yauch en Mike Diamond vatten rap niet zozeer op als de kunst van het zingzeggen, maar schreeuwden hun rhymes je smoel in. Om de beurt brulde ieder z'n eigen woord of zinsdeel, het laatste woord van de regel tezamen. De drie opdondertjes uit New York braken waar ze kwamen de tent af onder het motto van hun wereldhit: ‘You gotta fight for your right to party!’
Ze waren wit, niet zwart. Dus voegden de Beastie Boys een nieuw hoofdstuk toe aan het sprookje 'Hoe witman de neger zijn muziek afpakte’. De arme jongens waren opeens bezig 'zwarte muziek voor het blanke publiek acceptabel te maken’. Ze waren alledrie joods, wat ook weer iets scheen te betekenen. En dan waren ze óók nog eens afkomstig uit een enigszins intellectueel upperclass milieu! Dit was een vroege manifestatie van het Generatie X-gevoel! Jawel. Beetje rondhangen zonder idealen. Te belazerd om een poot uit te steken voor iets anders dan het eigen genot.
Onzin. Het nummer 'Fight for Your Right to Party’ is geen propaganda voor een levenshouding maar een ironisch commentaar op de Amerikaanse highschool- en college-cultuur, waarin veel jongeren zich als kleine, onschuldige kinderen laten behandelen en het als voornaam doel in het leven zien om de regels te doorbreken met een ondeugend feestje. De werktitel van Licensed to ill was: Don’t Be a Faggot.
Veel belangrijker is dat de Beastie Boys als eersten een houding uitdroegen die pas echt kenmerkend werd voor de jaren negentig: het cultiveren van het kinderlijke vanuit de onwil om volwassen te worden. Zo lang mogelijk kind blijven en vooral niet in verzet komen, want dát willen ze juist van je. Maar voor je het weet doe je dan net als zij en verloochen jij ook de idealen die je eens als rebel koesterde.
Een puer, staat in de Van Dale te lezen, is 'een jongen in de pre-puberale periode (10-14 jaar)’. De Beastie Boys hebben het kinderlijke tot ideale levenshouding verheven, ze zijn zo pueriel als maar kan. Met hun nieuwe cd Hello Nasty hebben ze een meesterwerk afgeleverd. Spelenderwijs zingschreeuwen ze zich over de laatste grenzen van hun eigen stijl. lekker kinderachtig over dat zij de beste zijn, meesters van de old school-hiphop. Hello Nasty levert zevenenzestigeneenhalve minuut briljant geklooi.
En houdt dat kinderlijke niet eens op nu de heren begin dertig zijn? Nee. De moeder van Adam Horovitz dronk zich dood toen haar zoon achttien was. Het laatste nummer op Hello Nasty vertrekt met een wijsje voor kinderen. Horovitz zingt: 'Where is my mum/ I need to show her that she taught me.’
Tijdens een interview loopt hij lang zijn oude highschool. Hij gaat er nog twee maal per week langs om een potje te basketballen. In The Face zegt hij: 'Volwassenen hebben humeurige buien. Ik ben gelukkig als ik gelukkig ben. Volwassen zaken maken me bang.’

  • Sparklehorse - Good Morning Spider. Prettige cd van Mark Linkous die na een ernstig ongeluk in een rolstoel belandde maar als Superman opstond en een uitermate boeiende cd maakte. Af en toe hard, maar verder vooral zachte zangregels en intieme wonderlijke geluidjes.
  • Verzamelcd: On The Floor At The Boutique, mixed by Fatboy Slim. Voor wie dacht dat de Prodigy van de Big Beat is. Maar Big Beats komen uit 'The Boutique’ in Brighton en worden daar nog eens door elkaar gehusseld door Fatboy Slim.