Lekker lang zonnen

De normale gang van zaken bij een popconcert was in geen velden of wegen te bekennen bij het optreden van dEUS in het kader van het Holland Festival. Het was namelijk in Carré. En dat is toch iets anders dan een jongerencentrum.

Amsterdam, Carré. Over zijn gitaar gebogen ligt een jongen op het podium. Het ziet er anders uit dan de standaardbeelden van de gitarist die zijn gitaar fier omhoog houdt of naar voren steekt. Anders dan de stoere mannen die hun eigen grootheid door hun gitaar naar buiten laten treden. Tom Barman poogt zijn gitaar onder controle te krijgen. Hij wil alle klanken uit dat ding trekken die er in zitten. Naast hem staan op rij vier andere gestalten hun eigen instrument leeg te plukken. Drie buigen over een gitaar, een over een elektrische viool. Keihard is het geluid dat de zaal in wordt geblazen. Wij bevinden ons in Carré. Avond aan avond kuieren hier busladingen musical-, circus- en theatergangers binnen voor een avondje amusement. De mannen dragen hun beste pak. De rest van hun garderobe - fleurig overhemd, guitig vlinderdasje, geinige bretels, blitse choker en melige sokken - dient ter opfleuring van dat pak. En om niet te detoneren bij de groots opgetuigde dames. Ze hebben iets minder accessoires, maar wat ze hebben, daar maken ze gebruik van als ze reikhalzen naar de hemel: borsten, kont, haar, stilettohakken - hoog, alles moet omhoog. Maar deze zaterdagavond is het anders. Zonnestralen ketsen op de Amstel, tegen het groen van de bomen, tegen Carré zelf en tegen de blote armen, benen en gezichten van een paar honderd goudkleurig oplichtende jongens en meisjes. Voor het concert van straks blijven ze het liefst zo lang mogelijk buiten van de zon genieten. Of ze zitten op de balkons, op de vloer van de gangen en aan de tafeltjes in het café. Normale gang van zaken bij popconcert: eerst buiten dicht tegen elkaar gepakt in de rij staan (pech bij regen). Dan mogelijk fouillering en vervolgens nog dichter tegen elkaar gepakt voor garderobe staan. Dik drie kwartier later: binnenkomst in naar bier en rook stinkend donker hol. Invechten bij de bar voor slap en lauw bier in plastic bekertje. Plus eventueel toiletbezoek in laag pis naast kotsende gitaarjunk. Maar nu het Holland Festival dit dEUS-concert heeft georganiseerd, heerst de wellevendheid. Direct valt op dat dEUS een jongens- én meisjesband is, want zeker evenveel meisjes als jongens nemen bezit van Carré. Ze hoeven nergens te wachten. Met glazen wijn of een kopje koffie in de hand kijken ze van het bordes over de Amstel uit. In de door alle ramen binnendringende zon is iedereen mooi en er wordt geflirt van jewelste. Binnen kun je meedansen op de vloer of swingen in je stoel. Al direct bij Cornelius, de Japanse band die het concert opent met een samenvatting van vijftig jaar popmuziek. Het blijft leuk om een paar Japannertjes te zien die een rockconcert persifleren en tegelijk vreselijk goeie muziek maken. De symboliek van de westerse populaire en met name de rock-cultuur is hilarisch onder een Japans vergrootglas. Zoals bijvoorbeeld de Japanse versie van Elvis’ ‘Love me Tender’ op elektronische zaag. Maar eigenlijk was bij de tweede keer Cornelius in Amsterdam de grap er wel een beetje flink vanaf. Na de pauze knalt dEUS. Zanger Tom Barman grijpt de microfoon en roept: 'Doe alsof je thuis bent!’ Hij begint met 'Instant Street’ van de laatste cd en is al snel aanbeland bij de oerhit 'Suds & Soda’. Het wordt een gek concert. De muzikanten halen rare fratsen uit; ze stoppen een flard Urban Dance Squad of een paar regels van Prince in hun muziek. Heerlijk spannend en broeierig klinkt een van de mooiste dEUS-nummers 'For the Roses’. En opeens begrijp ik Rick van der Ploeg. Inderdaad: waarom is mij dit altijd onthouden? Goed, de armoe van het popcircuit heeft zo zijn charme, maar de Stopera heeft weer een andere charme. Hoe zou Caesar het daar doen? En stel je voor: Faithless in het Concertgebouw. Laat de bezoekers van het Concertgebouworkest maar eens tot hun enkels in de bierpoep staan!