Lekker om naar te kijken

Het is haar stem. Keurig, rimpelloos en mooi. Niet eens karakterloos. En verbluffend helder hoorbaar in de Gregoriaanse galmbak die de voormalige kerk aan de Weteringschans toch is. Dit is zo'n concert waar niets mis mee is. Er is werkelijk geen scherp randje aan te ontdekken.

De debuut-cd van de Australisch/Italiaanse Natalie Imbruglia, Left of the Middle, mag dan welwillend zijn ontvangen door de critici, live voegt ze er niets aan toe. Op de plaat verdringt haar stem haast de muziek. Gitaren zijn weggedrukt naar de achtergrond, drums klinken mechanisch en ver weg. Echt zo'n plaat waar je je geen buil aan kunt vallen. Een paar ingetogen nummers, een Portishead rip-off (‘Leave me alone’), een Madonna-beatje ('Impressed’) en een tamelijk exacte toepassing van George Michaels hitformule ('Wishing I was there’). Maar wat maakt het uit. Het glijdt allemaal heerlijk naar binnen.
Dat blijkt ook in Paradiso. Het is vooral gezellig. De tent is goed gevuld, hoewel niet uitverkocht. Vooraan is ruimte genoeg om lekker te swingen. Het geluid is prima, ook achteraan is het prettige, heldere stemgeluid van Imbruglia goed hoorbaar. Voor wie er naar luisteren wil, althans. Want bij de bar hebben zich de kletsmajoors verzameld. Ze vermaken zich kostelijk. Vriendinnetje danst ergens in de zaal, de boys drinken een pilsje. Onderwerp van hun gesprek is uiteraard het wereldkampioenschap voetbal. Na elk nummer zetten ze het pilsje even terzijde en klappen ze beleefd. Ze missen Nederland-België.
Zo heeft ze het vast niet bedoeld. Want aan haar teksten heeft Imbruglia veel aandacht besteed. Die schreeuwen erom beluisterd te worden. Het is best erg allemaal, wat ze zingt: 'Back home? But where is home?/ Guess it won’t amount too much/ Won’t be long before I crush’ ('Pigeons and crumbs’).
De steviger nummers van Imbruglia’s debuut-cd hebben veel weg van Alanis Morisette’s repertoire. In 'Big Mistake’, de tweede single (de eerste - 'Torn’ - werd terecht een grote hit), lijkt ze zelfs het accent en de hoge halfgilletjes waar Morisette patent op heeft, te kopiëren. Opnieuw een geramde hit. Maar Imbruglia brengt haar repertoire veel ingetogener ten gehore. 'Ik ben een beetje verlegen op het podium’, zegt ze in interviews. Die verlegenheid uit zich in veel lieve glimlachjes tussen en tijdens de nummers. Waar Alanis Morisette bij elk liedje haar zieleleed spartelend en kronkelend uitschreeuwt, lijdt Imbruglia geen centje pijn bij het vertolken van haar triestheid. Het klinkt allemaal best aardig, maar het is niet echt.
Dat geeft niks, want Natalie Imbruglia is vooral om naar te kijken. Ze is niet alleen ontzettend mooi, ze speelde bovendien jarenlang in de populaire soapserie Neighbours. Haar publiek lijkt zo voor de buis weggerukt: jong, vooral vrouw en gekleed naar Hennes & Mauritz. De jongens hebben opgeschoren kapsels en dragen spijkerbroek (Levi’s/Gapstar) en overhemd (Hij/Foxy Fashion). Het zijn de goedverzorgde middenmoters die ook zouden zijn komen opdraven bij optredens van Kylie Minogue of Jason Donovan, net als Imbruglia voormalige Neighbours-sterren.
En ze vermaken zich prima. Het is écht hartstikke gezellig. Geen gepogo of gestagedive. Gewoon lekker soapster-kijken onder het genot van een popmuziekje. Perfect begin van de zaterdagavond. Na het ultrakorte optreden (veertig minuten) stappen de soapminnende middenmootstelletjes opgetogen naar buiten. Op naar het Leidseplein.