Popmuziek

Lelijkheid met inzet

POPMUZIEK Enter Shikari

Er waren opvallend veel gedenkwaardige optredens op Lowlands dit jaar. Twee ervan vielen vooral in fysiek opzicht extra op. De eerste was de show – want dat was het, de term ‘optreden’ zou hier schromelijk tekortschieten – van de jonge Britse band Enter Shikari. De band speelde op zondag, en in de Lowlandskrant kreeg het publiek die ochtend van een gerenommeerde popjournalist het advies het optreden vooral te mijden. Enter Shikari ligt namelijk niet zo goed bij de popkritiek, om het eens voorzichtig uit te drukken. Daar komt allereerst en vooral door hun muziek, een bijzonder onorthodoxe mix van ontoegankelijk hardcore punk en zeer toegankelijke disco, pop en dance. Alles aan de muziek van Enter Shikari is overdadig. Het is kitsch van de meest schaamteloze soort. En op de momenten waarop de band de punk laat varen en kiest voor pop, is dat popmuziek zoals ook boybands die maken. Boybands die er net zo uitzien als de leden van Enter Shikari en ook stickers bij hun cd leveren, en hun fans oproepen te zwaaien met fluorescerende staven (glowsticks).

Het Lowlandspubliek bleef massaal nieuwsgierig naar de band; zijn live-_reputatie was Enter Shikari al vooruitgesneld. Dat publiek zelf zorgde vervolgens voor de tweede gedenkwaardige show van Lowlands. Er zijn vele bands geweest die volle tenten lieten springen. Het hippieleger van de Polyphonic Spree liet duizenden mensen knielen en ook de op hol geslagen polonaise die _circle pit heet, trok wel eens voorbij op Lowlands. Maar het verbleekte allemaal bij de taferelen tijdens Enter Shikari. Het publiek rende in een gigantische cirkel om de twee pilaren van de tent, vormde menselijke piramides, klapte exact op de juiste momenten met de maat mee en besloot zelf, zonder aansporing van de band, tot een dubbele wall of death: het vanuit vier zijden hard op elkaar afrennen. Alsof ook al die aanwezigen hadden gerepeteerd. Gedresseerde massa.

Tegelijkertijd vergat niemand naar het podium te kijken, want daar stuiterden vier jongens op en neer met een surplus aan energie en enthousiasme dat welhaast dwangmatig leek. Bijna ongelooflijk hoe ze daarbij technisch weinig steken lieten vallen. Het was de mathematische waanzin van The Dillinger Escape Plan gecombineerd met de allesbehalve mathematische gekte van Aux Raus. Op de momenten waarop drummer Rob niet met zowel zijn handen en voeten als zijn hoofd hoefde te drummen en de dancebeat het overnam, klom hij in de masten van de tent of stond hij zelf te dansen als een doorgeslikte gabber. Hoe hard er ook werd geklapt in die afgeladen tent, niemand lijkt enthousiaster te worden van Enter Shikari dan de vier bandleden zelf. Het is goed denkbaar dat veel mensen de muziek van Enter Shikari lelijk vinden – sterker, het is bijna onmogelijk dat op momenten niet te doen – maar het is lelijkheid met inzet.

Enter Shikari, Take to the Skies (Pias). Enter Shikari speelt op 8 oktober in Tivoli, Utrecht