Lessen in anticommunicatie (6)

Ik vat nog even alles voor u samen.
1) Communicatie mag niet het doel zijn waarnaar we streven. De heilstaat breekt pas aan als we anticommuniceren.
2) Dit bereiken we door - wat ik noem - de ironische levenshouding. (Ook wel het ironisch humanisme genoemd.) U kunt het ook zo onthouden: Wat is de zin van het leven?
Antwoord: Er moet zin zijn. En wie bepaalt wat zin is? Ik.

Over ‘Ik’ wilde ik het hebben. Ik heb u in de vorige lessen geleerd dat u de mens niet moet zien als een tabula rasa (oude opvatting) maar als een lege map waarin weer lege mappen zitten. Al die mappen moeten worden gevuld. In de map 'ethiek’ bijvoorbeeld wordt iets gestopt door je ouders, door je leraar, door de boeken die je leest, door wat je meemaakt, door wat je zelf bedacht hebt en uit andere mappen hebt gehaald. Kortom: alles wat er maar enigszins in kan, stoppen we in de map 'ethiek’.
Hieruit blijkt al meteen dat ethiek op zichzelf niets zegt. Willen we weten wat het is, dan zullen we die map eerst moeten openen. Dit geldt voor alle woorden die we niet kunnen vervoeren per trein of taxi. Ik noem er een paar: vrijheid, leven, liefde, trouw, seks.
Wat is vrijheid? Sartre zei: De mens is gedoemd om vrij te zijn. Mooi gezegd, maar er staat niets. De mens? Welke mens? Alle mensen? En vrijheid? Welke vrijheid? Wiens vrijheid in het bijzonder?
Maar nu Ik. Wie is Ik? Is Ik een ander? Of ben ik Ik? Ik verschil hierover van mening met verschillende taalkundigen. Die noemen ik een persoonlijk voornaamwoord. Ik denk dat Ik, jij, hij, wij, jullie en zij zich net zo gedragen als ethiek, vrijheid, seks, liefde en onzin. Ik heb dit al eens in mijn stukken over digitale psychologie aangetoond. 'Ik’ is niets - een lege map. En net zoals ik tot in het oneindige lege mappen op mijn MacIntosh kan maken, zo kan ik ook een ik of meer ikken vullen.
Dat gelul over 'meervoudige persoonlijkheden’; iemand die dat heeft, heeft niets anders gedaan dan steeds weer een lege map openen in plaats van alles netjes op te bergen. Op zichzelf kan dat geen kwaad. Ik wil geen boude uitstpraken doen, maar ik denk dat zelfs ik nog wel een schizofreen kan genezen - aangezien ik ervan uitga dat zo iemand nauwelijks 'ziek’ is. (Wij zijn zelf ook schizofreen, weet u dat?) Ik ben alles, ik ben niets. Ik ben niets anders dan een ironisch wezen dat nooit meent wat-ie zegt.
Per e-mail bereikte mij de vraag: 'Zeg ontzettende verwarde ouwehoer, wat heb ik hier allemaal aan?’ Goede vraag. En omdat ik in opleiding ben voor het Diploma Goeroe In Tien Lessen (neem ook les bij het Schwietert-instituut), zal ik u tien vragen stellen, waardoor, indien u ze beantwoordt, uw leven totaal verandert.
1) Zou u zo vriendelijk willen zijn vandaag zelfmoord te plegen?
2) Kunt u mij zeggen waar staat hoe u moet leven?
3) U zou absoluut de beste oorlogsmisdadiger zijn die Nederland ooit heeft gekend. Thans bent u een mannetje/ vrouwtje van niks. Hoe komt dat?
4) Waarom neukt u zo weinig, terwijl u meer wilt neuken? (Indien u lelijk bent, kijk naar vraag 1)
5) Kunt u mij de eerste persoon enkelvoud onvoltooid tegenwoordige tijd van het werkwoord gebeuren geven. Dus: ik … Waarom gebeurt er nu van alles met u?
6) U bent vaak depressief, is het niet? Vervelend. Maar godverdomme, waarom doet u niets met die depressiviteit? Heeft u er godverdomme nooit bij stil gestaan dat ik me niet eens een depressie kan veroorloven?
7) Waarin verschilt God van Ik? En waarin verschil ik van u?
8) Hoe weet u dat u een rotleven hebt?
9) Heeft u wel eens in een volle tram uw broek uigetrokken?
10) Waarom wilt u geen boeiende persoonlijkheid zijn?
Veel succes.