Zack Snyder’s Justice League © Warner Bros. / HBO / Pathé Thuis

In de populaire cinema, waarin de Amerikaanse comic nu een bepalende factor is, trekken de fans de macht naar zich toe. Dit leidt tot een grimmige sfeer: online stalken fanatieke lezers van deze stripverhalen de productiehuizen net zo lang tot ze hun zin krijgen qua wat er te zien is in de bioscoop, zoals blijkt uit de casus Zack Snyder’s Justice League.

Snyder is bekend vanwege zijn verfilming van Watchmen (2009), de legendarische comic van de Engelse schrijver en magiër Alan Moore. Daarna maakte hij Man of Steel en Batman v Superman, twee films die dienen als inleiding tot Justice League. Tijdens de productie van die laatste film moest Snyder stoppen wegens de dood van zijn dochter. Een andere regisseur maakte de film af. Maar die bracht zoveel veranderingen aan dat het geheel mislukte. Vervolgens ‘lobbyden’ miljoenen fans jarenlang zo woest dat Snyder nu toch zijn eigen film mag uitbrengen.

Deze ontwikkeling in de cultuur van fandom zegt veel over de eeuwige clash tussen artistieke oprechtheid en het grote geld in de populaire cultuur. Verfilmingen van comics van zowel Marvel als DC, de twee grote uitgevers van Amerikaanse stripverhalen, zijn wereldwijd succesvol. Tegelijkertijd is de druk op regisseurs en producenten enorm om recht te doen aan het bronmateriaal. Bij het minste of geringste – iets verkeerd geïnterpreteerd of, god forbid, veranderd – komen de fans in opstand, zoals nu met #ReleaseTheSnyderCut, waaraan Snyder zelf enthousiast meedeed.

Sinds een paar jaar merk ik dat de meeste van deze DC- of Marvel-films saai en oppervlakkig zijn. Ik ontdekte dat je veel meer had aan gewoon de strips lezen. Toch maakte ik een uitzondering voor Snyders Justice League, gemotiveerd door warme herinneringen aan Watchmen. Vier uur later was ik platgeslagen. Wat ik precies heb gezien, wist ik niet zo goed. Het was of heel slecht of een meesterwerk.

Het beeld is consequent vierkant. Kleur is er nauwelijks (binnenkort brengt Snyder een zwart-witversie uit). De muziek: de dwingende, operateske composities van Tom Holkenborg alias Junkie XL. De montage: tovenarij.

Ik zal een voorbeeld geven: The Flash redt een mooie vrouw tijdens een auto-ongeluk. Het Tim Buckley-nummer ‘Song to the Siren’ klinkt met pianoklanken vol eenzaamheid en verlangen. Slow motion zo slow dat het beeld haast stilstaat. De vrouw staat op het punt te worden verpulverd door een vrachtauto. Maar The Flash, de tiener Barry Allen, beweegt zo snel dat hij álle tijd heeft om smoorverliefd te worden. Teder veegt hij een haarkrul van haar voorhoofd, kijkt diep in haar ogen en redt haar leven. Het is een beeldschoon, ultra-oprecht moment in een verhaal waarin de prille Justice League (Superman, Batman, Wonder Woman, The Flash, Aquaman en Cyborg) vecht tegen Darkseid, een buitenaardse macht die hoop en vrije wil uit alle levende wezens wil zuigen. Dit is dus waar legers fans van Zack Snyder’s Justice League al die jaren op zaten te wachten, en ik, duidelijk, ook.

Vanaf 8 april te zien via pathé-thuis.nl