Muziek

LEVENSLUST

MUZIEK Bonnie ‘Prince’ Billy

‘It’s alway why, why, why? Why everything?’ Will Oldham, alias Bonnie ‘Prince’ Billy, vraagt zich moedeloos af wat journalisten nu altijd precies willen weten. ‘The answer to “why” is: because it just is. Things just are.’

Weinig muzikanten zijn in hun teksten tegelijkertijd zo beschouwend en afstandelijk als ontroerend en ontwapenend. Met songtitels als You Will Miss Me When I Burn en You Have Cum in Your Hair (And Your Dick Is Hanging Out) is de melancholicus even mysterieus als openhartig.

Oldhams nummers hebben een bijna dierlijke integere puurheid. Tegenstellingen tussen mens en dier en de degeneratie van de menselijke geest zijn naast liefde, in al haar complexiteit, veel voorkomende thema’s. Ze komen terug in beeltenissen, titels en teksten: ‘When we are inhuman, we’re one with the birds’ (One with the Birds). Op de hoes van Viva Last Blues (1995) staat een luipaard; een steigerend paard siert de voorkant van Joya (1997). De voorloper van The Letting Go is het in 2005 verschenen Superwolf: een gesublimeerd roofdier.

Voeg instinct en zelfreflectie samen en je komt dicht bij de kern van Bonnie ‘Prince’ Billy. Dat maakt hem bepaald uniek en de manier waarop hij het doet is uit duizenden herkenbaar. Hoewel zijn muziek stevig leunt op traditionele folk is de vaak wat zweverige, groezelige en technisch beperkte uitvoering typisch Oldham. Net als zijn breekbare, onvaste stem, die de enige juiste lijkt om zijn nummers te vertolken – met uitzondering van Johnny Cash. Hij wist zich op American III het fenomenale I See A Darkness (met achtergrondzang van Bonnie) glansrijk eigen te maken, even krachtig als breekbaar.

The Letting Go werd opgenomen op IJsland en brengt wat verrassende aanpassingen in stijl. Er wordt veel gebruik gemaakt van strijkers en de engelachtige vocalen van Dawn McCarthy voegen een nieuw aspect toe aan het typische ‘Bonnie-geluid’. Ze staat Oldham niet alleen bij, ze vult hem zo aan dat de twee bijna een eenheid worden. De uitvoering is dik in orde, want met Jim White op drums en producer Valgeir Sigurdsson (onder meer Björk en CocoRosie) heeft Oldham een ervaren begeleidingsteam om zich heen. In de twaalf nummers, even ongecompliceerd en transparant als altijd, weerklinkt levenslust: ‘A strange form of life kicking through windows/ Rolling on yards/ Hitting in loved ones’ (Strange Form of Life). The Letting Go is om verliefd op te worden, volledig te absorberen en niet meer los te laten.

Bonnie ‘Prince’ Billy, The Letting Go (Domino/ Munich). Billy speelt dinsdag 13 maart (solo) in Vredenburg, Utrecht