Kees ’t Hart

Lezen

Hierbij geef ik me op voor uw cursus «Af Leren Lezen». Graag geef ik u nadere informatie over mijn leescarrière en mijn eerdere pogingen met lezen te stoppen. Al jaren probeer ik het, maar tot nu toe heeft niets geholpen. Eén dag zonder lukt meestal wel, ik zorg er altijd voor dat ik de avond ervoor enorm veel heb gelezen, tot diep in de nacht, bij bijzonder slecht licht, in volkomen onleesbare vuistdikke Amerikaanse postmoderne romans met nieuwe visies op maatschappelijke verhoudingen en op de achterflap aanbevelingen van Paul Verhoeven. De volgende dag sta ik laat op en vraag mijn vrouw alle kranten uit huis te verwijderen, gordijnen voor mijn boekenkasten te hangen en reclamefolders aan het oog te onttrekken. Tot een uur of drie hang ik wat in huis rond, mijn vrouw stuurt me dan de straat op: ga maar een beetje de stad in, zegt ze, maar niet bij etalages naar binnen gaan staan loeren want dan kom je in de verleiding de prijskaartjes van de maatkostuums te gaan lezen, weet je nog wel? Ik weet het maar al te goed, ik weet precies hoe goed ik er in ben mezelf voor de gek te houden. Zonder boodschappenlijstje kleinere boodschappen doen, dat lukt me al aardig op zo’n leesafleerdag, maar meestal val ik door de mand omdat ik op de terugweg ineens bemerk dat ik toch weer de namen en de teksten op de naambordjes bij de deuren sta te lezen: H. Vergoor, P. Bik, Fam. E. Plintersma, Drie Keer Bellen, Onze Kat is Weggelopen, Cypers met een Witte Bef, Geen Ongevraagd Papier Hier. Waarom Was Je R Niet Thea?

Uw cursus trekt me bijzonder aan, maar voordat ik het geld stort zou ik graag wat meer informatie krijgen. U beweert dat u vele duizenden andere verslaafden hebt geholpen, ook schrijvers en journalisten. Namen van bekende schrijvers geeft u niet, dat maakt geen betrouwbare indruk, die man op die foto kan evengoed een neefje van uw secretaresse zijn. U schrijft ook in uw folder dat u er niet op mikt mensen van hun leesverslaving af te helpen door ze steeds minder te laten lezen. U stelt volkomen terecht dat dit niet helpt, wij blijven toch lezen, tegen alle klippen op. Desnoods verenigen wij ons in illegale leesclubs die bij toenemend leesverbod op industrieterreinen van de grote steden als paddestoelen uit de grond zullen schieten. Omdat we nu eenmaal onverbeterlijk zijn. U meent een methode te hebben gevonden waardoor wij niet langer meer kunnen lezen, dat is uw vondst. U beweert ons het lezen zelf af te kunnen leren. «Letters zullen voortaan betekenisloze tekens zijn, dankzij onze afleesmethode», schrijft u. Maar hoe doet u dit? Hypnose? Pillen? Ruggenmergprikken? Langzame hersenspoeling met stroomstoten door de testikels? Of bent u er inderdaad in geslaagd mij woorden en letters als vreemdelingen te laten begroeten? Dat ik de a voor een g aanzie en de z voor een t? Is dat het? Dat ik woorden eindelijk zie als dat wat ze zijn: krassen op papier? Dat ik er eindelijk verschrikkelijk hard om lachen kan?