POPMUZIEK

Liam zonder Noel

Beady Eye

‘Liam smashed Noels guitar, huuuge fight’, twitterde Amy McDonald eind augustus 2009 op het Rock en Seine-popfestival in Parijs. De Schotse zangeres was niet alleen toevallig getuige van de zoveelste broedertwist in de familie Gallagher en een afgezegd optreden, maar ook van het definitieve einde van Oasis. 'Met een beetje verdriet en met grote opluchting’ stapte Noel een dag later uit de roemruchte Britse band, naar eigen zeggen niet meer in staat om nog een dag langer met zijn broer te werken.
Eigenlijk een wonder dat de britpopdinosaurus Oasis het nog bijna twee decennia heeft volgehouden. De vele excessen door sterallures, drank, drugs, ruzies met andere artiesten, bandwisselingen en uiteraard de onderlinge spanningen zorgden vaak voor onrust. De band leverde in 2008 met Dig Out Your Soul een sterke laatste plaat af, maar eigenlijk was muzikaal het beste er al na de eerste twee albums af (de klassieker (What’s the Story) Morning Glory stamt alweer uit 1995). Toen bandleider en (voornaamste) songschrijver Noel de band Oasis uiteindelijk onthoofd achterliet, leek het voor de rest einde verhaal. Jawel, de andere bandleden hadden de laatste jaren ook aan songs meegeschreven en Liam maakte wel eens een songtekst, maar voor wereldhits als Live Forever, Wonderwall of Don’t Look Back in Anger moest je bij zijn broer zijn. Was het bovendien niet Noel die begin jaren negentig van Liams onbeduidende bandje de succesgroep Oasis maakte toen hij de regie opeiste en kreeg?
In dat opzicht is het voor Liam al een overwinning dat hij zonder hem een doorstart heeft kunnen maken. Met dezelfde groep, een nieuwe naam ('Oasis was a shit name anyway’), een nieuwe plaat en een oud geluid. Different Gear, Still Speeding van Beady Eye klinkt vooral als Oasis zonder Noel. Dat is een compliment en een verwijt voor deze half geslaagde plaat. Het materiaal is sterker dan menig (Brits) muziekjournalist verwachtte, maar biedt weinig wat niet eerder en beter is gedaan, ook door henzelf. Het begin is stevig en voortvarend: Four Letter Word knalt de speakers uit. De sitarriff op Millionaire is vervolgens net zo aanstekelijk. Weinig origineel, maar het bekende leentjebuur spelen bij de Beatles gaat verder en is het meest ongegeneerd bij de (aardige) Lennon-interpretaties The Roller en Three Ring Circus. Wat lompe dertien-in-een-dozijn-rock van Beatles and Stones en Wind up Dream gooit roet in het eten, net als de drakerige ballads Kill for a Dream, Wigwam en The Morning Son doen. Ze maken de plaat overvol en, erger, te vaak langdradig. Luchtige liedjes als de piano-rock-'n-roll-song Bring the Light of het zorgeloze For Anyone maken te weinig goed.
De teksten hebben niet veel om het lijf, geeft Liam zelf toe: 'I’m not good with words’ (scheldwoorden uitgezonderd dan waarschijnlijk). Meestal weet hij ook niet wat ze betekenen. Vraag: 'Waar gaat Wigwam over?’ Antwoord: 'Geen idee. Niet over een wigwam in ieder geval.’ Wel zingt hij duidelijk genoeg en vol bravoure 'I’m gonna stand the test of time, like Beatles and Stones’. Kan zijn, maar vooralsnog niet met Beady Eye. De volgende zet is nu aan Noel: zijn soloalbum staat gepland voor deze zomer.

Beady Eye, Different Gear, Still Speeding, label: Beady Eye Music/PIAS