© Wikimedia Commons

In 2007 brachten 50 Cent en Kanye West tegelijk een nieuw soloalbum uit. Van tevoren daagden ze elkaar uit: wie zou meer verkopen? Het boeiende aan die doorzichtige commerciële twist was dat er werd geappelleerd aan een bredere vraag: in welke richting diende hiphop zich te ontwikkelen? Richting de harde, masculiene gangsterrap van 50 Cent? Of richting het meer modegevoelige, spannendere en ook openhartigere pad waar West voor stond?

Tegenwoordig is 50 Cent hoofdzakelijk een overactieve Instagrammer, die middelmatige cognacmerken promoot en dagelijks flauwe memes online slingert. En West, nou ja, zelfs mensen die zich niet in hem interesseren kunnen hem moeilijk negeren. De strijd met 50 Cent won hij glansrijk: door direct meer te verkopen, maar vooral door sindsdien voortdurend de koers van hiphop te dicteren. Zijn huidige tegenstander heet Drake, de Canadese superster die al een decennium streamingrecords verbreekt en met wie West een beetje onecht kibbelt. Het kan geen toeval zijn: Certified Lover Boy verscheen pal na Kanye Wests bombastische, wispelturige nieuweling Donda. Geheel volgens verwachting is Wests muziek vernieuwender en spannender. Maar de verrassende conclusie is toch ook: Certified Lover Boy is het meer lekkere project van de twee, dat sneller uitnodigt tot herluisteren.

Dat zit ’m deels in de toegankelijkheid. Drake vermengt genres – pop, r&b, reggae, dancehall, hiphop uiteraard – zonder dat hij wil benadrukken dat hij ambitieus is. Hij rap-zingt er gewoon heel soepeltjes op los. Over zijn verse vaderschap, over zijn geld en zijn paar strijdmakkers (No friends in the industry), over de slangenkuil die de wereldwijde entertainmentwereld is.

‘My heart feel vacant and lonely’, rapt hij op de gladde opener ChampagnePoetry. Zulke persoonlijke zinnetjes stopt Drake vaker in zijn nummers, maar hij werkt ze nooit uit. Als het een literaire tekst was, zou ik denken: hóe voelt die leegte dan, Drake? Maar in zijn muziek werkt dat gebrek aan diepte wel. Drake’s licht schorre stem behoudt sowieso iets onbekommerds, terwijl hij steeds wordt bijgestaan door gelikte producties. Kletterende drums, ferme bassen, pakkende refreintjes – een bekend recept dat ideaal is voor een medium als TikTok: de hoofdlijn van de muziek is direct duidelijk en leent zich perfect voor expressieve dansjes.

Het is makkelijk daar kritische noten bij te kraken. Ja, de sound van Drake is vaak oppervlakkig, Certified Lover Boy is met zijn anderhalf uur veel te lang, en bovendien doet hij al jaren praktisch ditzelfde. Deze nieuwe plaat is grof gezegd een mindere herhaling van zetten. En toch: er is nog altijd vrijwel niemand die zulke lichte muziek zo achteloos en pakkend kan maken.

Het is interessant om een stap naar achteren te zetten, los van streamingcijfers en publieke ruzietjes. De achterliggende vraag is niet: wie wordt er nu meer beluisterd, Kanye of Drake? Maar eerder: komt er een moment waarop muzikaal vernieuwen niet meer zaligmakend is, zoals bij West nu? En waarop het juist een teken van consistentie en ook kwaliteit is als je zoals Drake blijft vasthouden aan steeds hetzelfde geluid?