Lief

De opdracht van de tweede roman van Mano Bouzamour is een drama in een notendop: ‘Voor mijn ouders, die niet kunnen lezen – godzijdank.’
Bestsellerboy is het verhaal van de schrijver die zijn familie moet verraden om naar buiten te kunnen treden. In die zin is het het verhaal van élke schrijver, zij het dat dit bij de verteller van dit verhaal, bestsellerboy Mohamed Zebbi, net meer volgens het verwachtingspatroon loopt. Zebbi komt namelijk uit een gelovig, en niet per se geletterd milieu, en moet zich zien te ontdoen, behalve aan de fatsoensnormen van zijn ouderlijk milieu, aan de sociale druk van zijn vrienden op straat, die hem maar een aansteller vinden.

Hij ís ook een beetje een aansteller, willens en wetens, hij wentelt zich in zijn eigen aanstellerigheid, in zijn hang naar grote schrijvers en dito schrijverschap, en in zijn ambitie op een dag zijn sperma in de gracht te kunnen spuiten. Zebbi mag een bestsellerboy zijn omdat hij maar blijft teren op zijn succesvolle debuutroman, hij is natuurlijk vooral een lefgozer, die handig gebruik maakt van de honger van de uitgever en het lezerspubliek naar een type als hij, dat een ‘ander’ geluid belooft te brengen.

Bestsellerboy is aanstekelijk geschreven, met opwindende en originele scènes, die een onthullend kijkje bieden achter de gevels van sommige bewoners van de Pijp in Amsterdam. Bouzamour voert zijn Zebbi op als een circusnummer, u vraagt wij draaien. De compositie van de roman, hoofdstukken vernoemd naar iedere keer een nieuwe druk van zijn debuut, raakt op zeker moment uitgeput, omdat het drama ook een beetje uitgeput raakt. Het lijkt wat dat betreft alsof in deze roman zich nog een strakkere versie schuilhoudt, waarin ingezoomd wordt op echte liefde versus verveelde seks, literaire ambitie versus uitgeversopportunisme, loyaliteit versus verraad.

Het zit er allemaal in, in deze roman, maar het is net alsof de schrijver zelf, vanaf de 16de druk zal ik maar zeggen, een beetje op zijn hoofdpersonage uitgekeken raakt. Al zou je ook kunnen zeggen dat dit het ware stardom is: niet bij machte zijn te stoppen op het hoogtepunt, maar de hele beker leegdrinken. Het droevige slotakkoord, lief en machteloos, is wat dat betreft dan ook helemaal in tune.