Lief dagboek

Ik ben afgelopen week wel twee kilo afgevallen. Voor wie eigenlijk? Mijn nieuwste boek is een groot succes, m'n uitgever heeft bij mij dus nog een bestseller besteld.

Een lange wandeling gemaakt. Van de natuur genoten zonder het gevoel te hebben dat het wederzijds was.
Al jaren kan ik mijn blik in de spiegel niet meer verdragen. Vandaar dat ik mij elektrisch ben gaan scheren.
Gisteren ondanks alles met m'n vrouw gevreeen totdat we elkaars gedachten begonnen te lezen. Waar heb ik voor geleefd? Een vraag die ik mijzelf nooit meer moet stellen, zelfs niet bij wijze van grap. Mijn vrouw haat mij nog altijd minder dan ik mijzelf. Geen wonder, zij is dommer dan ik.
Zelfs geld doet mij niets meer. Het wordt tijd een psychiater te raadplegen. Misschien moet ik verdomme toch in God gaan geloven. Hoewel, dat plezier gun ik hem niet.
Ik zou geen tweede keer willen leven, want ik weet dat ik, als ik nog een keer twintig was, weer beroemd, rijk en succesvol zou willen zijn. Er is alweer een meisje stapelverliefd op me geworden. De jaloezie op de man die zij in mij veronderstelt windt mij nog altijd op.
Vannacht droomde ik dat ik doodging. Iedereen weende behalve ik.
Uren achtereen mijn boeken gesigneerd. Het was ondanks alles niet onaangenaam. Mijn lezers zijn er blijkbaar nog slechter aan toe dan ik.
Al een week niet gegeten om althans iets te voelen. Ik zou het eventueel met drinken kunnen proberen, maar dan zijn de kunstgrepen definitief op.
Mijn hele leven heb ik geprobeerd mijzelf te leren kennen. Nu het zover is, wil ik eigenlijk dood. Was ik maar een pessimist, dan was er nog hoop.