FILM: 28 Hotel Rooms

Liefde zo breekbaar

Hier is zo’n Amerikaanse film waarvan vooral de log line onweerstaanbaar klinkt: een schrijver en een accountant hebben na een one-night-stand jarenlang een buitenechtelijke relatie die zich enkel in hotels afspeelt.

Medium 28

Hun dilemma: kiezen ze voor de duistere, intense liefde, dan is het gevaar groot dat ze iets waardevols kapot maken, maar blijven ze in hun oude relaties dan proeven ze misschien wel nooit het geluk dat ze onmiskenbaar ervaren wanneer zij bij elkaar zijn in al die hotelkamers verspreid over het land.

Cliché: mensen in vaste relaties kunnen spannende liefde alleen maar buiten de grenzen van die relaties proeven. Maar hoe weet je wanneer datgene wat je voelt ook authentiek is, en niet een vluchtige emotie die uiteindelijk weinig meer dan lust zal blijken? Een complicerende factor zou het element ‘tijd’ kunnen zijn. Als dat zo is, dan nekt dat idee deze film, 28 Hotel Rooms. Immers, hier zijn twee mensen – Marin Ireland speelt de rol van ‘Vrouw’, Chris Messina is ‘Man’ – die maanden, misschien jaren hebben om elkaar te leren kennen en die in al die tijd bij elkaar blijven in een overspelige relatie, sterker, die alleen maar gekker op elkaar worden. En nog zijn ze niet in staat daadwerkelijk te kiezen voor zo’n grote liefde, ook al zou dat betekenen dat zij daarmee hun eigen vaste relaties kapot maken. Dat klopt niet. Want ‘tijd’.

De debuterende regisseur Matt Ross gebruikt een interessante visuele stijl om vorm te geven aan de dynamiek van deze door de muren van hotelkamers begrensde relatie: een mise-en-scène claustrofobisch ontworpen zodat de acteurs doorgaans dicht bij elkaar kunnen zijn, waardoor een constante spanning ontstaat; een cameravoering soms ‘warm’ en nerveus, dan weer afstandelijk en veroordelend; en tussen­shots van lege gangen die iets vertellen over de emotionele staat van de personages.

28 Hotel Rooms is een integere film, maar vaak blijf je zitten met de vraag: wat is het dan toch met deze twee mensen? Wellicht vormen de hotels een gevangenis die symbool staat voor het dilemma van de liefde. Zijn ze bang dat die zo breekbare liefde kapot zal springen op het moment dat ze maar iets zouden doen om haar te ‘institutionaliseren’, ook al gaan ze ‘slechts’ samenwonen? Maar is het dan echte liefde als die alleen maar in een vacuüm van artificialiteit – de hotelkamers – mogelijk is? Misschien ligt hun ‘probleem’ erin dat ze verslaafd zijn geraakt aan het gemak van dat ‘laboratorium’, aan het ervaren van liefde zonder alle gevaren die op de loer liggen in het echte leven. Ook dat klopt niet. In al die hotelkamers leiden ze toch al een getrouwd leven. Hij komt laat thuis, zij ligt al in bed te slapen. Hij heeft zin in seks, zij is te moe. Ze hebben ruzie over zoiets triviaals als het sturen van sms’jes. Ze praten over hun werk, ook als het slecht gaat, zoals in het geval van de man wiens nieuwste roman wordt afgekeurd. In alles zijn ze ‘bij elkaar’. En toch durven ze niet hun andere levens in de ‘echte wereld’ daarvoor op te geven. Uiteindelijk is de logica van het dilemma niet goed doordacht. Natuurlijk, hiermee is niet alles gezegd. ‘Man’ en ‘Vrouw’ gaan door met hun leven. Wie weet.


Te zien vanaf 1 augustus