Liesje leest de krant

Je hoort op het ogenblik eigenlijk weinig meer van Janmaat en zijn ongure club. Bestaan zij nog wel? Hoe staat het met al die bonjes, die de beweging teisterden? Is de leegloop van de partij inmiddels stopgezet?

De kranten houden zich rustig. Er is op het ogenblik blijkbaar weinig nieuws over de Centrumdemocraten te vertellen. Het laatste bericht over Janmaat c.s. las ik een paar dagen geleden nota bene in een Belgische krant, die zich normaal gesproken beperkt tot de berichtgeving over het Vlaams Blok, een rechts-extreme stroming die trouwens ook behoorlijk in de rui is. De Morgen meldt dat de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) daags na de gemeenteraadsverkiezingen van maart (toen de CD van elf naar zevenenveertig gemeenteraadszetels klom) een doctoraalstudente van de vakgroep communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam de opdracht heeft gegeven te onderzoeken hoe de Nederlandse media met extreem-rechts zijn omgesprongen.
Deze doctoraalstudente bezag tien televisieprogramma’s en las drie kranten - Het Parool, de Volkskrant en De Telegraaf. We kunnen haar dus gevoeglijk Vlijtig Liesje noemen.
Haar rapport is inmiddels afgerond. Allemaal vanzelfsprekendheden en ouwe koek. Het begint al bij de ‘belangrijkste conclusie’: die luidt dat de onderzochte kranten en tv-programma’s 'een duidelijk negatief beeld’ van de Centrumdemocraten schetsten. Het lijkt mij een onthulling van een bescheiden formaat, vergelijkbaar met de mededeling dat je van regen erg nat kunt worden.
De vraag hoe de journalistiek met haar rechts-extremisten om moet springen is en blijft de moeite van het overdenken waard, al is deze materie bepaald niet nieuw. De tragiek is dat de communicatiespecialiste de verkeerde kranten in de verkeerde periode heeft onderzocht. Zij sloot haar onderzoek af op 9 maart, precies in de periode dat - in volgorde van verschijning - Nieuwe Revu, Panorama en De Groene Amsterdammer een undercover- verslaggever het CD-partijbureau bleken te hebben binnengesmokkeld. Met een meetbaar effect op de publieke opinie: er bleek in het CD- milieu zo'n oorverdovende smeerlapperij over zwarten, vrouwen, joden en buitenlanders te worden verkondigd, dat een belangrijk deel van het kader wegliep en de aansluitende kamerverkiezingen, met zijn drie CD-zetels, eigenlijk een grote sof werden.
Misschien hadden de kiezers de CD toch wel de rug toegekeerd. Of misschien lag het aan dat rare Elsevier-interview, waarin Janmaat de bewindslieden Gabor en Hirsch Ballin tot staatsburgers van de tweede garnituur zou hebben verklaard.
Of misschien lag het uiteindelijk voornamelijk aan dat, eveneens undercover geregistreerde, tv-interview met de secretaris van de CD-kring Amsterdam, waarin deze bekende een opvangcentrum voor asielzoekers in brand te hebben gestoken.
Vragen waarop wij het antwoord slechts kunnen vermoeden. Het lijkt mij in elk geval heel wat interessanter dan dat 'duidelijk negatieve beeld’ dat Vlijtig Liesje in Het Parool, de Volkskrant en De Telegraaf heeft gevonden.
Waarom heeft de journalistenbond dit onderzoek trouwens aan een studente in de communicatiewetenschap opgedragen? Was er niemand te vinden die reeds zijn diploma op zak heeft? Niet dat ik daar iets beters van verwacht, maar het is een verschijnsel dat mij nochtans intrigeert.