Lee Kit: Lovers on the Beach © West Den Haag

In tentoonstellingen van Lee Kit (1978), de kunstenaar uit Hongkong die werkzaam is in Taipei, voel je je als bezoeker welkom, en toch een indringer. Na zijn opleiding tot schilder in de moderne Chinese traditie, wat wij dan ‘traditioneel’ noemen, stapte Kit langzaam weg van het doek. Hij ging werken met textiel en begon de afgelopen jaren met het maken van subtiele installaties met licht, geluid, kleur en alledaagse objecten. Hij maakt zich nu hele ruimtes eigen, die hij overigens nog altijd als schilderijen beschouwt, schilderijen waar je als bezoeker doorheen kunt lopen. Zo ook in West Den Haag, gehuisvest in de voormalige Amerikaanse ambassade op het Lange Voorhout, waar Kit verspreid over twee verdiepingen tientallen kamers inrichtte met bijna niets: hij hing gordijnen in onbestemde kleuren op, waarvan je maar net moet weten dat die er eerder niet hingen, en plaatste beamers op eenvoudige plastic kratjes die licht schijnen op doodgewone muren waar soms ook een schilderij hangt. En o ja, er klinkt muziek, melodietjes op de piano die steeds vrolijk wegzakken in een gemoedelijke bas.

Het is er niet onaangenaam, integendeel, de gordijnen verduisteren de kamers maar maken ze ook huiselijk en het is er behaaglijk warm. Lovers on the Beach is, na tentoonstellingen van onder anderen Candice Breitz en Gregor Schneider, opnieuw een gewiekst samenspel met het voormalige ambassadegebouw van Marcel Breuer. Onder Kit krijgt het de ambiance van een hotel, maar dan zonder de gasten. Zijn ingrepen zijn soms bijzonder virtuoos, zoals de projectie van licht op een beschilderde of behangen muur, en soms ook heel banaal, zoals dat vergeten koffiekopje op een kastje aan de muur. Ze maken de ruimtes intiem en abstract tegelijk, wat ook op je zenuwen kan gaan werken. Die liftmuziek speelt maar door, het is eigenlijk best benauwd in de kamers en eigenlijk sta je de kunst steeds in de weg, ook al zijn er geen andere bezoekers, wanneer je door de lichtstralen van de beamers loopt. Herinneringen liggen vaak ten grondslag aan de settings van Kit en dat is wat je voelt: je staat niet alleen in iemands ruimte, je zit in iemands hoofd.

De subtiliteit van het werk vraagt om goed kijken en luisteren, vooral naar de Engelse teksten die worden geprojecteerd of die te horen zijn in liefdesliedjes. Die proberen een dialoog met je aan te gaan of nemen de vorm aan van karaoke-teksten. Maar elke kamer onttrekt zich aan een eenduidige interpretatie, de geprojecteerde tekst verzet zich soms zelfs expliciet tegen betekenis. ‘I never said I was deep/ but I am profoundly shallow.’

Kamer na kamer loopt de spanning op. Een hoofdrol is weggelegd voor de gordijnen, die samen met de vensterbanken de perfecte cliffhangers vormen in Kits werk. Op de plooi van een gordijn staat te lezen: ‘What really happened, was…’ En dan staan plots de ramen open.

Lee Kit: Lovers on the Beach, t/m 5 december bij West Den Haag; westdenhaag.nl