De Staat

Lijken die gieren eten

Toen De Staat, de Nijmeegse band rond zanger/gitarist Torre Florim, een paar jaar geleden debuteerde, was de meest gemaakte vergelijking die met Queens of the Stone Age. Immers: gitaarrock met een stevige groove. Scherpe riffs, maar altijd met een swing.

Medium muziek

De Staat lukte wat weinig Nederlandse gitaarrockbands de laatste jaren nog lukt: zalen vullen, prominente plekken op festivalposters veroveren, de brug slaan tussen alternatief en mainstream. Florim bleek te voldoen aan het belangrijkste criterium voor de zanger van een rockband: coolheid. En de band had met nummers als Wait for Evolution en later Sweatshop hits: nummers die weiden doen opleven.

Gaandeweg werd duidelijk wat Florim nog meer in huis had, zeker toen hij samen met zanger Roos Rebergen een muziekproject begon rond teksten van en door verstandelijk gehandicapten. De nummers van dat project, De Speeldoos, waren niet zelden ontroerend, en de muziek verwijderd van die van zijn eigen band. In de zomer stonden de twee met een theaterprogramma rond die Speeldoos-nummers op de Parade, en bleek het palet aan talent van Florim zich alleen maar uit te breiden.

Het nieuwe, derde album van De Staat doet wat je op basis van die afgelopen jaren zou hopen: de cumulatie van dat talent vangen. Hier klinkt een rockband, nog steeds, maar wel een rockband met de kennis dat er vele wegen richting rock leiden, en het zelfvertrouwen die wegen ook te bewandelen. Het enorme verschil tussen twee van de beste nummers van het album, Devil’s Blood en Witch Doctor, is veelzeggend.

Ja, dat is een Roland Juno 60 die daar klinkt in Devil’s Blood: een synthesizer die verscheen in 1983. En het nummer klinkt ook alsof het onder een scène uit Miami Vice had kunnen staan. Florim zingend, terwijl we zien hoe Don Johnson eindeloos over een nachtelijke snelweg rijdt.

Het nummer gaat over in het woest stampende Witch Doctor. Dominant zijn niet de gitaren, maar de genadeloos doordenderende optelsom van bas en drums. De galm op Florims stem, de industriële sound, de lange instrumentele passages, het eenregelige refrein; ze versterken de onheilspellende boodschap van het nummer. Want de tekst zou de Vereniging tegen Kwakzalverij integraal op haar website kunnen zetten: ‘I’m a corpse eating vulture, who tells you how to feel/ Don’t trust the white coats, I’ll make you a better deal.’ Niet subtiel, nee, maar voor subtiliteiten heeft Florim zijn speeldoos, bij De Staat draait het meer om effectiviteit, en die is groot.


De Staat, I_con, label: Pias. Live: 17 oktober, Vera (Groningen), 18 oktober, de Effenaar (Eindhoven), 19 oktober, Gebouw T (Bergen op Zoom), 20 oktober, Burgerweeshuis (Deventer), 25 oktober, Paard van Troje (Den Haag) en 26 oktober, Melkweg (Amsterdam)