Leslie Greentree, Go-go Dancing for Elvis

Linda’s pizza

Leslie Greentree

Go-go Dancing for Elvis

Frontenac House, 83 blz., $ 14.95

«Dit boekje is het toppunt van chick lit! Het bevat alle ingrediënten voor een heerlijk boek, zoals ontzettend veel herkenning, een lekkere dokter, een paar verschrikkelijke exen en dat beschreven met humor-van-de-goede-soort.» Deze regels zijn afkomstig uit een recensie van het boek Hufter op het witte paard dat deze week wordt besproken op de Nederlandse site www.chicklit.nl. Rianne, haar naam omringd met kauwgomroze hartjes, heeft daar nog aan toe te voegen: «Super!!!! Ontzettend leuk boek. Echt van genoten, in 1 adem uitgelezen en helemaal niet moeilijk. Echt aan te raden!!!»

Chick-lit, oftewel literature for chicks, wordt gehanteerd in damesbladen als Viva en Elle om titels als Mail je me? van Chris Dyer, Lipstick & luiers van Irene Smit en Single maar niet alleen van Margarida Rebelo Pinto trendy en verkoopbaar te maken. Als het chick-lit is, dan is het goed. Dan is het lekker lezen, niet moeilijk en gaat het over onderwerpen die jonge vrouwen en vrouwen die jong willen zijn, moeten raken.

Op het eerste gezicht passen de gedichten van de Canadese Leslie Greentree feilloos in de jonge chick-lit-traditie. De bundel behandelt onderwerpen als single-zijn, rimpels krijgen, verschrikkelijke exen en bekentenissen van onhandigheid die in het dagboek van chick-lit-koningin Bridget Jones van auteur Helen Fielding niet hadden misstaan. Maar Greentree schrijft met een bedrieglijke nonchalance. Want de niets-aan-de-hand-toon kan elk moment omslaan in rauwe wanhoop, en vanuit een kabbelend praattoontje kan er opeens een bijtend inzicht staan. Doordat de regels overkomen alsof de dichter ze uit haar mouw schudt, komen deze regels extra hard aan en blijkt er onder de irritante chick-lit-laag een vrouw schuil te gaan met een wrede hang naar eerlijkheid. Niets en niemand wordt gespaard.

Gedicht per gedicht bouwt de dichteres een hechte wereld op met verschillende personages. Er is the beautiful sister die gehuurd wordt als danser bij een act van een Elvis-epigoon, stoere Daryll uit de hardware store die haar in het verse singlebestaan helpt met het uitzoeken van het juiste gereedschap, en Linda Lee, de vrouw die de dichteres nooit heeft ontmoet maar die de vorige bewoonster van haar huis blijkt te zijn. Er wordt nog dagelijks voor Linda gebeld door schuld eisers en brutale minnaars. Linda is in het begin van de bundel nog zomaar iemand, voor wie de dichteres een schitterende leugen verzint wanneer een vreemde belt en wil weten waar ze uithangt. Maar je groeit als lezer met haar mee, leert haar kennen en tegen het einde van de bundel is Linda Lee een veelkoppige metafoor voor de vrijheid geworden. Want de avonturen die de dichteres verzint om de verdwijning van Linda te verklaren, kunnen gelezen worden als haar eigen verlangen iets anders, iets beters van haar leven te maken.

In het gedicht Linda Lee’s Accountant schrijft Greentree:

strange that a woman who skips out on her bills

would have an accountant

but Linda Lee does

the accountant leaves a message

wanting to confirm tax information

I think Linda Lee pays taxes?

when the accountant calls again I tell her the news

Linda came into some money unexpectedly

an elderly man she was kind to on a bus once

he had a bad hip she gave up her seat

now she’s pursuing her dreams

last I heard she was dancing in a Brazilian nightclub

taking voice lessons

Linda leeft de dromen van Greentree. De dichteres laat Linda niet voor niets voice lessons nemen. Ze wenst dat haar virtuele huisgenoot een stem krijgt, als een lichaam om haar gezelschap te houden. Ook de beautiful sister is een springplank voor de verbeelding. Deze zus stuurt ansichtkaarten en foto’s uit exotische oorden. Greentree blijft thuis en stelt zich details voor uit het boeiende leven van haar zus.

the first photograph shows her and Elvis laughing

her go-go boots draped slightly over his satin thigh

hair pulled high on her head ponytail cascading over her

shoulders slapping her in the face as she gyrates

De bewondering voor de mooie zus is echt en groot. Terwijl Linda Lee, die net zo goed dood of levend kan zijn, langzaam maar zeker wordt als een beste vriendin, drijft Greentree haar zus van bewondering op zo’n hoog podium dat ze uiteindelijk onbereikbaar is.

In het gedicht Paint, Pizza and Linda Lee beschrijft Greentree hoe ze een pizza bestelt, en de jongen die haar bestelling aanneemt, meent het telefoonnummer te herkennen. «Linda?» zegt hij. Ze twijfelt even, maar zegt dan: «Yeah I’ll have the usual.» Ze vermoedt dat Linda’s pizza exotischer zal zijn dan de champignonpizza die zij zelf zou hebben besteld en begint zich erop te verheugen. Ze gaat zitten en wacht op wat Linda Lee haar te bieden heeft.

Eenzaamheid is de grondtoon van deze bundel en hoe harder de dichteres er overheen probeert te babbelen, hoe overtuigender die wordt.