Links-liberale jezuïeten

Het is in Nederland mogelijk om bij de kamerverkiezingen twaalf zetels te verliezen en toch ‘s lands grootste regeringspartlj te worden.

Dat ligt aan het CDA, wiens omnipotente allesaanwezigheid veel irritatie heeft veroorzaakt.
Het ligt vooral aan het PvdA-voorzittersduo Felix Rottenberg en Ruud Vreeman, dat eind 1993 een aantal onafhankelijk ogende partijgenoten voor het lidmaatschap van de volksvertegenwoordiging nomineerde, een maatregel die een veel zwaardere verkiezingsnederlaag heeft voorkomen.
Het waren mensen als Karin Adelmund, Rick van der Ploeg, Ferd Crone, Adri Duivesteijn, Saskia Noorman en Ruud Vreeman zelf, een gezelsehap waarbij zich later de jeugdleidster Sharon Dijksma heeft gevoegd.
Het is ‘geen lijst van jaknikkers en hielelikkers.’ geworden, constateerde Rottenberg tevreden.
'Tegen hen zeg je niet dat ze effe moeten dimmen’ zei selectiecommissielid Schelto Patijn, die voor een Hagenaar het Amsterdams al aardig begon te beheersen.
Toen volgden de verkiezingen. Het CDA bleek nog méér te hebben verloren. De winnaars waren de beide liberale partijen. De politiek koerste richting paars. Het was de VVD niet behoudend genoeg, zodat de formatie mislukte. De koningin greep in, waarna PvdA en D66 zo uitgebreid voor de VVD door het stof zijn gekropen dat de paarse coalitie thans een feit is.
Onder zwijgend toezien van al die nieuwkomers. Sharon Dijksma deed één poging iets kritisch te zeggen over de studiefinanciering, maar werd door een fractiegenote van de microfoon weggesleurd. Verder liet duo-voorzitter Vreeman in de fractie 'een stevige politieke kanttekening maken bij de aanstaande privatisering van de sociale zekerheid.
Was dit nu de 'goede debatcultuur’ die zijn intrede in de Partij van de Arbeid heeft gedaan? De Volkskrant streek met de beide PvdA-voorzitters neer op een Haags terras. Vroeger werd de politiek gemaakt in het schemerduister van het House of Lords. Tegenwoordig spreekt men, open en wel, op een zonovergoten terras. Zo schrijdt de vooruitgang voort.
A propos, hoe zit het nu met die veelbejubelde openheid? Bijvoorbeeld de wijze waarop Sharon Dijksma is gecorrigeerd?
'De tik op de vingers is niet door Jacques Wallage aan Sharon gegeven, zei voorzitter Rottenberg.
Ach ja!
Waarom zou zo'n PvdA-congres eigenlijk voor de privatisering van de sociale zekerheid zijn, als voorzitter Vreeman nota bene tegen is?
'Omdat het zeker in dit tijdsgewricht ook van groot belang is dat de sociaal-democratie een bijdrage levert aan het regeren, zei voorzitter Vreeman.
Oh, zit het zo?
Voorzitter Rottenberg etaleerde samenvattend zijn visie op de materie: 'Volksvertegenwoordigers worden zonder last of ruggespraak gekozen. Maar van hen wordt de professionaliteit en discipline gevraagd dat ze wat er in de Grondwet over hun positie is vastgelegd, weten te combineren met het besef dat ze geen middenstander zijn, maar-lid van een groep.
Met andere woorden: van de wet mag je ronduit je mond opendoen, maar de partij heeft liever dat je zwijgt.
Het is het jargon van Ruud Lubbers, gewend om in tongen te spreken. Het Pvda-duo bewijst dat je voor dit soort woordkramerij niet door de jezuieten hoeft te zijn opgevoed.