FILM

Lippen dun en rood

My Little Princess

Wanneer een groot actrice ontspoort - eigenaardig genoeg vaak in het geval van het spelen van een moederrol - kunnen de resultaten spectaculair zijn. Bette Davis met rode oogklep in The Anniversary (1968), Faye Dunaway als Joan Crawford in Mommie Dearest (1981), Julianne Moore als de depressieve moeder in The Hours (2002). En nu: Isabelle Huppert als Hanah, een Parijse kunstfotograaf die eind jaren zeventig beroemd wordt door erotische foto’s van haar dochtertje Violetta (Anamaria Vartolomei) tentoon te stellen en te publiceren. Het verhaal is gebaseerd op het leven van de regisseur van de film, Eva Ionesco, die als kind in de jaren zeventig het belangrijkste onderwerp was in het werk van haar moeder, de beroemde fotograaf Irina Ionesco.
Ionesco’s werkelijke foto’s van Eva zijn schokkend, omdat het kind veel te jong is. Het is onduidelijk wat de kunstenaar ermee wil zeggen. Onschuld, gecorrumpeerd? Onschuld als vorm van erotiek? Veel interessanter is haar werk met oudere modellen, waarbij de dood doorgaans als motief fungeert in een gothic-setting met zwarte achtergronden, skeletten, doodskoppen, kralen en antieke kant. Deze foto’s stralen kitsch uit, maar hebben ook iets gevaarlijks. Een connectie tussen seks en de dood, misschien. Het punt is dat Ionesco in haar werk de grenzen van het betamelijke opzoekt. En wanneer ze haar kind fotografeert zijn deze grenzen volledig zoek. Dat is niet interessant.
Eva Ionesco’s film over haar moeder en haar eigen kindertijd is ironisch genoeg weinig risicovol. Op een vreemde manier zijn de scènes waarin ze als twaalfjarige voor haar moeder moet poseren vooral saai. In haar werkelijke leven moest ze al op haar vierde voor de camera, naar verluid ook toen al in uitdagende poses. Bovendien biedt My Little Princess (alternatieve titel: I’m not a F**king Princess) qua dramatiek weinig nieuws. Misschien ligt het aan het onderwerp. Want ook Louis Malle’s Pretty Baby (1978) waarin Brooke Shields de rol van een kindmodelletje speelt, juist vrij op het leven van Eva Ionesco geïnspireerd, is niet veel boeiender.
De tragiek in My Little Princess ligt niet zozeer in het visueel uitbuiten van een kind, maar meer in de tragisch mislukte relatie tussen moeder en dochter. De scènes waarin Irina/Hanah zich een bohémienne toont, volledig ongeschikt voor omgang met het dagelijkse leven van haar kind, zijn het meest geslaagd. Hanah probeert aan Violetta te verduidelijken dat ‘kunst’ altijd voorgaat, maar telkens stuit ze weer op het feit dat het kind te jong is om dat te begrijpen. Gevolg: verwijdering tussen moeder en dochter en vervreemding tussen het kind en haar omgeving.
My Little Princess is als film mislukt, maar het is opnieuw fascinerend om Huppert aan het werk te zien. Is er een betere actrice op dit moment? Na haar vroege werk met Bertrand Blier, Claude Chabrol en Michael Haneke was haar vertolking recent in Claire Denis’ White Material weer onvergetelijk. Net als in al deze films zoekt Huppert ook in de rol van Hanah de met moeite onderdrukte waanzin van haar personages op. Met dit verschil: als de moeder in My Little Princess gaat ze volledig over the top. Het is alsof de film te klein voor haar is. En dat is adembenemend om te aanschouwen: Huppert, hoogblond, met een grote, zwarte zonnebril op en gekleed in een knalrode jurk, lippen dun en rood, wangen wit. Met het arme kind aan haar zijde. Op weg naar al weer een fotosessie.

Te zien vanaf 12 januari