Fotografie: Daniel Shea

Long Island City

Daniel Shea, ‘Lic 7 from the series 43 - 35 10th Street’, 2017 © Daniel Shea / Foam

Veel fotografie dit najaar in de Nederlandse musea. In Foam na Henk Wildschut en Ai Weiwei een nieuwe tentoonstelling met werk over migratie en vluchtelingencrisis. Deze keer: de jonge Franse fotograaf Samuel Grantacap en zijn Les invisibles. Aan een andere Amsterdamse gracht in Huis Marseille En alles blijft bestaan wanneer je sterft van Hellen van Meene én Koos Breukels portretten van zijn opgroeiende zoon. In het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam een grote Cas Oorthuys-tentoonstelling. Het Fotomuseum Den Haag haalt Lauren Greenfields decennia omspannende onderzoek naar onze welvaartscultus, Generation Wealth, naar Nederland. Iets wat wellicht minder aandacht genereert is de tentoonstelling met werk van de Amerikaanse fotograaf Daniel Shea (1985), die half november in Foam opent. Een paar maanden geleden werd bekend dat de Paul Huf Award 2018 aan hem zou worden toegekend voor de door hem ingezonden serie 43-35 10th Street.

De jury schreef dat zijn meest recente werk ‘ons in staat stelt te reflecteren op het late kapitalisme en de wijze waarop het inwerkt op het veranderende landschap’. Concreter: Shea fotografeerde de als op zoveel plaatsen in een sneltreinvaart geraakte stedelijke ontwikkeling in het deel van Queens, NY, waar zijn huis en studio zijn gelegen: Long Island City. De beelden die op internet te zien zijn, lijken dan weer experimenteel en speels, dan weer eenduidig ernstig. Een enkele keer al die dingen tegelijk. Sommige taferelen zijn gefotografeerd in sprankelende kleuren, andere in harde of juist zachte grijstonen. Het zijn vreemde, maar onmiskenbaar ijzersterke composities (Shea lijkt een zwak te hebben voor juxta- en superimpositie) die erop uit zijn het simpele documenteren te ontstijgen.

Over zijn keuze zich te concentreren op glas, staal en beton, waardoor mensen grotendeels naar de achtergrond verdwijnen, zei Shea dat de persoonlijke manier waarop we gewend zijn ons tot het menselijk gelaat te verhouden de boel zou compliceren. Architectuur is tegelijk gemaakt door mensen maar ze bestaat ook grotendeels in een context van tijd en ruimte. ‘Buildings out-live us and have a mnemonic presence. They reflect human psychology.’


Daniel Shea, 23 november t/m 27 januari, Foam, Amsterdam, foam.org