Lord james goldsmith

Hij kocht in Zuid-Amerika regenwouden op, om ze te behouden voor moeder aarde. Hij zit voor Frankrijk in het Euro-parlement, en hij gaat de Engelsen met zin Referendem Party bevrijden van Europa. Hij doet mee in zeshonderd Engelse kiesdistricten, met zeshonderd kandidaten.
PROEVE VAN EEN actuele dialoog.
‘Je kent toch, mag ik aannemen, Sir James Goldsmith?,
'Nou, nee, eerlijk gezegd niet.’
‘Hm, da’s een beetje vreemd. Sir Jam gaat een kardinale rol spelen bij de komende Lagerhuisverkiezingen in Engeland H heeft een nieuwe partij opgericht. De Referendum Party. Hij wil een echt referendu over wel of niet Europa.’

‘O, zo'n typische Britse grapjas, iets a de Monster Raving Loony Party. ’
'Nee, Sir James is bloedserieus. Overigens, hij zit al in het Europees Parlement.’
'Ah, voor de Conservatieven van Joh Major natuurlijk, ik snap het, hij is een a gedwaalde, boze conservatief.’
'Eh, nee. Hij zit in het Europees Parlement voor L 'Autre Europe. Een fractie van dertien leden’
'L 'Autre Europe? Da’s Frans.’
,Ja, een Franse partij ’
'En je zei dat-ie de verkiezingen in Engeland ging beïnvloeden’
'Ja, hij maakt redelijke kans zelf in he Lagerhuis te komen. Hij stelt zichzelf kandidaat.
'Sorry hoor, maar voel jij je wel helemaal goed? Je hebt het over een Sir James die opgaat voor het Lagerhuis als Franse Euro parlementariër?
'Ja, dat klopt, ongeveer. Dat kan omdat hij zowel de Franse als de Britse nationaliteit heeft. Hij is trouwens niet de enige kandidaat van de Referendum Party.’
'O, hij heeft nog een half dozijn ander idioten rond zich verzameld.’
'Zeshonderd kandidaten. De Referendum Party gaat meedoen, is het plan, in zes honderd van de zeshonderdvijftig districten.
'En wie zal die grap financieren? Je moe toch voor elke kandidaat een deposito storten dat je kwijt bent als je niet een bepaald percentage van de stemmen haalt?’
`Sir James betaalt het.’
'De man moet miljonair zijn.’
'Miljardair. Hij heeft voorlopig twintig miljoen pond - vijftig miljoen gulden - beschikbaar gesteld.’
'Sorry beste man, genoeg. Laten we een biertje gaan drinken. Dit alles riekt naar een broodje aap.’
EEN Z0T VERHAAL, te gek om waar te zijn. Dat was de allereerste reactie van de Britse Conservatieven. Maar snel werd duidelijk dat Sir James Goldsmith doende was zijn allernieuwste stokpaard te bestijgen. Zeg tegen Sir James een vies woord als 'Maastricht’ en hij reageert als een hond die op zijn staart wordt getrapt. Het verdrag van Maastricht, de meest recente plastische chirurgie op het Verdrag van Rome, betekent voor Sir James het absolute einde van de Britse zelfstandigheid. Nu al, oordeelt hij, prevaleert Europese wetgeving boven Britse. Subsidiariteit, vindt hij, wil zeggen dat vijftig autocraten in Brussel wat bevoegdheden aan de lidstaten van de Europese Unie zullen afstaan, indien ze dat willen. Maar, hebben die technocraten al bepaald, bevoegdheden die zij daar in Brussel al hebben, zullen ze behouden. Maastricht, legt Sir James uit, betekent voor Groot-Brittannië de volstrekte onderwerping aan een waan. De waan van de Euuropese eenheidsstaat.
Niettemin: Jimmy Goldsmith is democraat. Wat hij vindt, doet niet ter zake. Wel ter zake doet wat het Britse volk ervan vindt. En dus moet er een referendum komen over de vraag of Engeland zich gaat onderwerpen aan de technocratische Europese eenheidsstaat ofwel een zelfstandige natie blijft. Dus ten spoedigste een referendum.
En als nu een meerderheid van het Britse volk wèl wat ziet in de Europese Unie? Dan zal Jimmy Goldsmith zich met zijn par tij zonder morren voegen naar de wil van het volk en zal de Referendum Party worden opgeheven.
Half oktober houdt de Referendum Party, net als de andere (grote) politieke partijen een echt congres, in Brighton. Daar zal bekend worden gemaakt hoeveel kandidaten er voor de Referendum Party op gaan. Maar als een serieuze kandidaat van een der andere grote partijen zich uitspreekt voor een referendum, wat dan? Dan zal de Referendum Party die kandidaat steunen. En of die kandidaat Labour is of Liberaal of Conservatief maakt niet uit.
In de harde praktijk van de politiek zal de partij van Sir James echter heftig knagen aan de toch al hopeloze positie van de Conservatieven. Met mogelijk enorme gevolgen voor de Britse democratie.
James Michael Goldsmith (1933) is de zoon van welgestelde, maar niet rijke joodse ouders. Hij kreeg zijn opvoeding op de beroemde Eton-kostschool, maar dropte out toen hij nog geen zeventien was. En legde zich een jaar of vijf toe op het versieren van mooie vrouwen. Hij schaakte een achttienjarige dochter van een rijke (katholieke) industrieel, nadat deze heer hem de hand van Isabel had geweigerd, met als motivering: 'Het is niet onze gewoonte onze kinderen uit te huwen aan joden. ’ James moet toen hebben geantwoord: 'En het ligt niet in de joodse traditie roodhuiden te trouwen.
Isabel overleed in het kraambed na een keizersnede, maar liet James wel een dochter na. Er volgden nog twee huwelijken met meisjes van adel, en ook deze verbintenissen leverden zonen en dochters op. Het aantal 'grote liefdes’ van Sir James is nauwelijks te tellen. Hij heeft over zijn affaires nooit geheimzinnig gedaan, en hij onderhoudt zijn diverse families, woonachtig in diverse landen, als een perfecte huisvader. Geen vrouw, maitresse, zoon of dochter komt iets tekort.
Nou ja, hij kan het betalen. Hij begon als verkoper van cosmetica, leende her en der geld om handel te drijven, was één keer praktisch failliet, maar toen hij kans zag met name in de Verenigde Staten bedrijf na bedrijf op te kopen, rolden de miljoenen binnen. Jimmy Goldsmith (hij gebruikt in Frank rijk de voornaam Jimmy, geen Sir) leerde even mooi en vlot Frans spreken als hij zijn oorspronkelijke taal, het Engels, beheerst. Een formidabel spreker is hij. Hij kan een zaal betoveren met een pleidooi voor bijvoorbeeld lijfstraffen voor kinderen. Overtuigend. En dus geweldig applaus. De historie wil dat Sir James na het applaus tot de zaal zei: 'Zo mensen, dus dit geloven jullie? Ja? Jullie zijn het met me eens? Ja? Dan zijn jullie nog grotere idioten dan ik dacht.’
JIMMY GING HET uitgeversvak in en kocht kranten. Verkocht ze ook weer. Hij was eigenaar van en heeft nog steeds een belang in L'Express. Hij schreef een besteller, in het Frans: Le piège. De valstrik. Europa.
Hij ontpopte zich enkele jaren geleden als milieu-activist en foeterde tegen auto en vliegtuig. Hij kocht in Zuid-Amerika regenwouden op, om ze te behouden voor moeder aarde. Hij voerde actie tegen de Wereldhandelsorganisatie (Gatt) omdat de geheel vrije markt nog meer armoe zou veroorzaken onder de armen. Hij voerde zo'n zestig processen tegen het weekblad Private Eye en werd door de pers paranoïde verklaard. Hij heeft paleizen, landgoederen, appartementen, villa’s in Mexico, Zuid- Frankrijk, New York en natuurlijk Londen. Onder andere.
ZIJN NIEUWSTE hobby is de Referendum Party. Advertenties verschenen in alle grote kranten (hele pagina’s vanzelfsprekend), de RP heeft een kantoor, een telefoon, een fax, een perschef. En niets, verklaarde vorige week Sir James, zal hem tegenhouden. Hij gaat meedoen in minstens zeshonderd districten. In de weinige districten waar de Conservatieven nog een redelijke kans maken, kunnen een paar honderd stemmen voor de RP, en zeker een paar duizend, hun kans verspelen. Immers: er zullen aan de komende verkiezingen niet drie maar vier grote partijen meedoen. De Referendum Party doet mee als een echte grote partij en maakt ook aanspraak op zendtijd.
Zou bewaarheid worden hetgeen opiniepeilingen suggereren dan kan door het ondemocratische first-past-the-postsysteem (eenvoudige meerderheid verovert de zetel) de Conservatieve oppositie zo klein worden dat van redelijke oppositie geen sprake meer is. Geopperd wordt dat in een parlement van 650 leden de Conservatieve oppositie zou kunnen worden gedecimeerd tot minder dan vijftig. Margareth Thatcher heeft in haar hoogtijdagen ook geregeerd met een overweldigende meerderheid - de facto een vorm van dictatuur. Een ongezonde meerderheid voor Tony Blair en zijn Labourparty - een meerderheid die niets te maken heeft met het percentage behaalde stemmen - is uiteraard een even groot gevaar voor de democratie als het bewind van Thatcher was.
Maar deze overwegingen zullen Sir James Goldsmith niet tegenhouden. Hij wil het volk laten stemmen over Europa. Met alle gevolgen van dien.