POPMUZIEK: Chris Brown

Losse handjes

Chris Brown komt naar Amsterdam. En niet naar zomaar een club: naar de grootste concertzaal van de stad: de Ziggo Dome. Wie nooit een nummer van Chris Brown heeft gehoord: dat is goed mogelijk. Echt enorme hits heeft hij niet gehad, alleen met No Air en Yeah 3X behaalde hij net de top-tien. Maar zijn laatste album Fortune kwam wel op één binnen in de Nederlandse (en Amerikaanse) albumlijst.

Fortune, ja. Platte titel? Hier zijn de titels van enkele van zijn andere platen: Chris Brown, Exclusive en F.A.M.E.. Zijn voor volgend jaar aangekondigde album heeft een titel die in Browns universum waarschijnlijk voor het eindresultaat van zelfreflectie staat: Carpe Diem.

Aan Chris Browns muziek mist een niet-ingewijde weinig. Het is aalgladde r, muziek die gemaakt is om te geilen en glijden, met enkele goed gemaakte hits die door iedere andere r gezongen hadden kunnen worden. Tegenwoordig geeft hij geen interviews meer, maar in oudere vraaggesprekken noemt hij iconen als Marvin Gaye en James Brown als voorbeeld – nou, in geen honderdduizend jaar.

Er is iets heel anders aan de hand met Chris Brown dat ervoor zorgt dat hij iedere week wel een keer het nieuws haalt en ruim een half miljard google-hits heeft. Brown is namelijk een ongelooflijke klootzak. Wie wil weten hoe groot exact: google op ‘Rihanna’ en een zoekterm als ‘beat up’. Dat levert foto’s op van een in elkaar geslagen vrouw, zangeres Rihanna (volgend jaar zomer maar liefst twee keer te zien in dezelfde Ziggo Dome). De dader: Chris Brown. Haar ex. Of nee, toch niet. Of wel.

Precies dit is wat Brown en Rihanna zijn geworden: de moderne versies van punkkoppel Sid en Nancy en later Kurt Cobain en Courtney Love. Allebei wereldberoemd, en destructief, vooral in combinatie met elkaar.

Het interessante is dat Rihanna voldoet aan een voor verontwaardigde buitenstaanders lastig kenmerk van veel slachtoffers van huiselijk geweld: ze is niet alleen de vrouw die op een foute man viel, maar ze valt hem vervolgens ook niet af. Ze is de vrouw die hem eigenlijk nog steeds wil, ondanks alles. Toen hij haar in 2009 in elkaar sloeg, de foto’s van haar beurse en opgezwollen gezicht de wereld rondgingen en hij zichzelf onder begeleiding van zijn moeder meldde bij de politie, leek het oordeel geveld: foute gast, weg ermee. Komiek Eli Braden heeft er bijna een dagtaak aan om alle tweets van Brown te retweeten met erbij een verwijzing naar zijn losse handjes. Zijn album Fortune kreeg op een Amerikaanse website een extreem bondige recensie: ‘Chris Brown hits women. Enough said.’

Maar ingewikkelder werd het nadat Rihanna een paar maanden geleden in een lang interview met Oprah Winfrey in Barbados zei niet zozeer kwaad te zijn op Brown, maar vooral bezorgd om hem. En weinig gebaat te zijn bij een buitenwereld die niet inzag dat niet alleen zij hulp nodig had, maar vooral hij. En ze zei hem te missen. Niet lang erna zette ze foto’s op Twitter van een slapende Chris Brown, zo te zien in haar huis. Waarna Brown triomfantelijk naar zijn snerende critici kon twitteren: ‘Just ask Rihanna if she mad??????’

In zijn laatste clip is Brown huilend te zien. Hij zingt dat nummer donderdag vast ook. De titel luidt: Don’t Judge Me.

_* * *

Chris Brown, Ziggo Dome_, 6 december