Losse zomerjurken

In Las Vegas is het zo heet dat je niet zweet.

Medium flame thrower

Of tenminste, je zweet wel, maar de droge woestijntemperatuur staat het niet toe dat er druppel­vorming ontstaat. Natuurlijk hoef je maar zelden buiten te zijn: de casino’s – die zichzelf met het meer gezinsvriendelijke ‘resorts’ aanduiden – liggen zo aaneen dat je ze overdekt kunt bereiken. De airco staat traditioneel zo hoog dat de meeste mensen sjaaltjes om hebben, aan de pokertafels zitten mensen met capuchons op. Ik weet nu al dat ik mezelf daar ga vervelen, maar dat is ook de bedoeling.

Nu zijn er in Vegas nagenoeg geen boekwinkels, dus alles dient op voorhand ingeslagen te worden: het in Amerika gehypete The Flamethrowers van Rachel Kushner ligt boven op de stapel. Omdat ik nooit kan wachten totdat het vakantielezen legitiem begint, ben ik stiekem al op de helft. Het boek, over een motorracend, kunstmakend meisje in het New York en Italië van de jaren zeventig, is geprezen om de stijl van Kushner; die is zo direct, zo zelfverzekerd, zo, jawel, onvrouwelijk. Over wat stijl dan mannelijk of vrouwelijk maakt is in de VS een klein debat ontstaan, maar ik vraag me af of het niet minder te maken heeft met hoe Kushner iets beschrijft dan met wat ze beschrijft. Haar hoofdpersonage Reno, vernoemd naar het stadje (dat vlak bij Vegas ligt overigens) beschrijft gebeurtenissen, niet gevoelens. Ze is afstandelijk, ze registreert dingen zonder ze emotioneel op haar zelf te betrekken.

Verder op de stapel: Yannicks Dangre’s Maartse kamers, omdat hij me eens vertelde dat zijn roman zo vaak anders geïnterpreteerd was dan hij had bedoeld; Dusk and Other Storiesvan James Salter, omdat zijn verhalen altijd iets zomers hebben, lange diners, zwoele avonden, losse zomerjurken en een gevoel van (on)sterfelijkheid; en waarschijnlijk Nicholas Shakespeare’s biografie van Bruce Chatwin, geen idee waarom eigenlijk, waarschijnlijk omdat ik het opensloeg en een scène trof waarin Chatwin in Italië, zomaar op straat, tegen zijn broer aanloopt en ik dacht: goh, dat kon nog toen, avant social media, dat je niet wist waar vrienden en familieleden zich bevonden. Dat moet nog eens vakantie zijn geweest.