Macaber spel

Niemand lachte toen Richard Holbrooke voor het oog van de wereld in de fauteuil naast die van Solana neerplofte en sprak: ‘Time flies when you’re having fun.’ Het was hem dan ook bittere ernst. Het zou als volgt gegaan kunnen zijn:

Bill Clinton: ‘Kom op Rich, dit schiet niet op. Je bent al maanden bezig. Doe gewoon als in Bosnië.’
Richard Holbrooke: 'Kweenie, Bill, voel me een beetje slapjes.’
Clinton: 'Tomahawks dan maar?’
Holbrooke (veert op): 'Plus massive airstrikes. Voor minder speel ik niet. En zorg dat de Britten zwijgen over grondtroepen. Moet ik straks weer lijken uit het vuur halen.’
En iedereen speelt mee. De Italianen zijn opeens vóór luchtacties, de Russen binden in. Niemand bekommert zich nog om het lot van Servische burgers. B52’s, F16’s en kruisraketten worden pionnen in een macaber spel. De voorlopige uitkomst: beperkte Tomahawk-aanval. Daarna uitgebreide bombardementen op strategische militaire én burgerdoelen. En nog steeds niets over de onvermijdelijke Servische burgerslachtoffers.
Holbrooke tegen Milosevic, na de bombardementen: 'Zullen we er maar weer een federatie van maken, Slobo? Dan heb jij je etnische scheiding, zonder dat die Europeanen kunnen zeiken. Dat werkte toch ook in Bosnië?’