Le bonheur, regie Agnès Varda © Eye Filmmuseum

Twee films uit totaal verschillende werelden op mijn radar voor het nieuwe culturele seizoen: Agnès Varda’s nouvelle vague-klassieker Le bonheur (1965) en Clint Eastwoods nieuwste, Cry Macho.

In de laatste scène van Eastwoods filmtrailer spreekt Clint deze fabuleuze tekst: ‘Guy wants to name his cock macho, it’s okay by me.’ We zien hem als een grommende, hedendaagse cowboy die bij een kampvuurtje levenslessen deelt met een Mexicaanse tiener. Dat doet denken aan een van zijn beste films, Gran Torino (2008), waarin hij een Aziatische jongen begeleidt op de weg naar volwassenheid.

Eastwood is inmiddels 91, maar als cineast oogt hij zo fris als een hoentje. Zijn films worden steeds scherper, steeds actueler, bijvoorbeeld American Sniper (2014), over de oorlog in Irak, en The Mule (2008), over een Tweede Wereldoorlog-veteraan die drugskoerier wordt voor een Mexicaans kartel. Zijn thema: mannelijke kwetsbaarheid, begin jaren negentig geïntroduceerd in zijn grote meesterwerk, Unforgiven, waarmee hij de Oscar voor beste regisseur won.

Nog een macho: timmerman François (Jean-Claude Drouot) die in Varda’s Le bonheur barst van de levenslust. In het Franse dorp waar hij woont met zijn jonge, mooie vrouw Thérèse (Claire Drouot) en hun twee kinderen paradeert hij op en neer op het dorpsplein. En maar tevreden lachen; zijn leven is werkelijk perfect. In het weekend is hij het liefst met zijn gezinnetje in een nabijgelegen bos waar ze met z’n allen een middagdutje doen. Maar dan ontmoet François de beeldschone Émilie (Marie-France Boyer) – en wordt verliefd op haar. De subtiliteit van Varda’s film, misschien wel haar allerbeste, ligt in de wijze waarop pas helemaal aan het einde duidelijk wordt dat niet die macho maar zijn vrouw het hoofdpersonage is.

Le bonheur is een pracht van een film, innovatief gefotografeerd en gemonteerd. Varda, boegbeeld van de puur artistieke stroming binnen de nouvelle vague, levert met Le bonheur het bewijs dat de impact van haar werk allerminst beperkt blijft tot de jaren vijftig en zestig. Als het gaat om macho’s en meisjes is haar werk spiksplinternieuw.

Le bonheur, gerestaureerd, is vanaf september landelijk te zien; Cry Macho draait vanaf 28 oktober