DANS

Madiwodo

La Commedia

De medewerkers van Hangar Bicocco in Milaan zijn zenuwachtig. Het is een Westergasfabriek-achtig kunstcentrum, noordelijk van het centrum, dat in 2004 zijn deuren opende in een ruimte die ooit een Pirelli-fabriek was (Pirelli is ook hoofdsponsor). Publiekstrekker toen was een speciaal kunstwerk van Anselm Kiefer; vanavond is het eenmalig de dansvoorstelling La Commedia van Emio Greco en Pieter C. Scholten, samen dansgezelschap Emio Greco | PC, dat weer deel uitmaakt van het door hun in 2008 opgerichte Internationaal Choreografisch Kunstencentrum Amsterdam (ICKAmsterdam). Eerder ‘verdanste’ Emio Greco | PC afzonderlijk de delen van Dante’s Goddelijke komedie, nu gaat de 'best of’ in première, met het kunstwerk van Anselm Kiefer als decor. Met recht noemt de organisatie het prestigieus.

Al vooraf is de uitvoering een enorm succes, bijna veertig Italiaanse journalisten zijn er op af gekomen en meer dan vijfhonderd man goed gekapt, well dressed publiek. Of de organisatie daar ook van kan genieten is een tweede, veel ervaring hiermee hebben ze niet - moderne dans is nog klein in Italië. Alsof ze voor de deur van een H&M-sale staan, laten de medewerkers twintig man per keer naar binnen, bang dat een massaspurt de kunst zou beschadigen. Wie mazzel heeft, heeft een stoel, de rest zit op de grond op kussentjes naast elkaar. En het is al zo'n zwoele Italiaanse avond.

Circusmuziek klinkt, een spreekstalmeester verschijnt, die meteen zegt dat we geen optreden hoeven te verwachten, maar een show. 'Tonight our performers will become entertainers.’ Het is inderdaad een vrolijke boel. Een voor een roept hij de zeven 'dagen van de week’ bij elkaar, die hij meteen met een zweep wegdirigeert. Maandag is een huilebalkje, dinsdag een diva, et cetera. De zondag (Emio Greco zelf) kapittelt de andere dagen alsof het schoolkinderen zijn, even streng als grappig.

Zo'n rol van spreekstalmeester werkt, ook de dagen van de week - je zit er meteen in, want je weet dat na maandag dinsdag komt, daarna woensdag, daarna donderdag, enzovoort. Het maakt het ook voorspelbaar, zeker omdat de dagen herhalingen van zetten zijn. Ze dansen eerst alleen en daarna met de groep (of omgekeerd), steeds tussen uitersten van lachen en huilen, bravoure en angst, erbij horen en verstoten worden.

Dan Kiefer: Kiefers Seven Heavenly Palaces is monumentaal en grandioos, een zeldzaam hoopvol werk in het oeuvre van de Duitser. Over 250 meter staan zeven torens soms tientallen meter uit elkaar, meer dan twintig meter hoog. Kolossaal. Een filmdecor. Ze lijken gemaakt van stukken vrachtcontainer (in feite is het beton) - als verwijzing naar verkeer, globalisering - maar ze doen eerder denken aan vale kerktorens in een leeg landschap, sommige leunen instabiel naar links of rechts, torens van Pisa, maar de meeste staan kaarsrecht, onaantastbaar.

De naam is een verwijzing naar het mystieke uit de kabbalah; als je ze van dichtbij bekijkt - al is vanavond een consul-generaal nodig om ons langs de beveiligers te praten - zie je dat ze behangen zijn met heel lichte neonletters die hemelse deugden spellen. Het oeuvre van Kiefer draait om schuld en boete, verbrande aarde - zie zijn nieuwe stuk in het Rijksmuseum, Rembrandt & Kiefer, een geblakerde stoel tussen verdorde struiken. Ook Seven Palaces heeft iets postapocalyptisch, maar nu lijkt het te gaan over datgene dat overleeft, dat trots en fier overeind blijft staan. Niet alles laat zich slopen.

Het duurt lang voordat de dans gaat corresponderen met de kunst. Pas bij de vrijdag verdwijnen de dansers met zaklichten dieper het donkere (want onbelichte) kunstwerk in, trekken ze het podium, en daarmee de dans, open. Dan komt de dynamiek, de suspense.

La Commedia, gezien op 23 juni in Milaan. Vanaf januari is de voorstelling te zien op verschillende podia in Nederland. www.ickamsterdam.nl