MUZIEK

Make-up en melancholie

Placebo

‘Teenage angst has paid off well, now I’m bored and old’, zong Kurt Cobain op het openingsnummer van Nirvana’s zwanenzang In Utero, een anagram van routine.
Flink wat ouder, verveeld en gewoonteziek waren ook de leden van de Britse band Placebo na tien miljoen verkochte albums en vijf cd’s vol adolescentie-weltschmerz. Het drietal onder aanvoering van zanger/gitarist Brian Molko was moe van elkaar en van de drugs, na het toepasselijk getitelde Meds en een slopende wereldtour.
In plaats van zelfmoord te plegen besloot Molko om zijn groep te vernieuwen. Op drums verving hij de ene Steve (Hewitt) voor een 22-jarige andere Steve (Forrest). Een goede keuze, want de krachtige roffels van deze menselijke drummachine geven de nummers op de nieuwe plaat Battle for the Sun flink wat extra pit. Verder heeft de groep met haar label gebroken om zonder bemoeienis aan een andere sound te werken en een nieuwe producer, Dave Bottrill (dEUS, Muse, Tool), ingehuurd.
Een nieuwe Placebo, een nieuw geluid? Dat valt wel mee. Op Battle for the Sun is het vooral een hernieuwd elan dat het verschil maakt. Opvallend aanwezige blazers en strijkers accentueren dat, maar het zijn nog steeds de snerende vocalen en stuwende power-riffs van Molko die bepalend zijn. Hij kan er nog zo zijn best voor doen, het zonnetje in huis wordt hij nooit. ‘I need a change of skin, I need a change’, probeert hij nog op Kitty Litter, maar een nummer later mijmert hij (zelfs in het Spaans) al weer over zijn Ashtray Heart. Mocht je nog niet overtuigd zijn door het Got No Friends, Got No Lover van de fijne single For What it’s Worth, dan toch wel door het direct volgende Devil in the Details: ‘I’ve been wasting all my time/ With the devil in the details/ And I got no energy to fight/ He’s a fucking pantomime.’
Hopeloos romantisch gezever en uit de tijd bovendien, zegt de criticaster. Energiek en charmant, vindt de liefhebber. Voor beide oordelen valt iets te zeggen. Zo tegen de (new wave- en indie-)trend in beuken met dit overtuigende powerpop-statement roept sympathie op als je die ooit voor de groep had. Aan de andere kant merk je dat er muzikaal en in de behandeling van de geliefde tekstonderwerpen (liefde, drugs, de zinloosheid van het bestaan) in al die jaren vrij weinig veranderd is. Met clichézinnen als ‘Time will help you through/ But it doesn’t have the time/ To give you all the answers/ To the never ending why’ maakt hij zich er soms ook erg makkelijk vanaf.
De carrière van Placebo neemt nu al meer dan twaalf jaar in beslag en met het herwonnen spelplezier lijkt het erop dat de groep nog wel een tijdje mee zal draaien. Dat roept de vergelijking op met een andere Britse band die een frontman heeft met een liefde voor make-up en melancholie: The Cure. Placebo lijkt eenzelfde levensloop te volgen, met een veelbelovende beginperiode en een minder verheffend vervolg, met af en toe een voltreffer. Het gedreven Battle for the Sun mag je als zodanig beschouwen.

Placebo, Battle for the Sun. Dreambrother / 
PIAS