Lucinda Williams © Danny Clinch

Sommige artiesten raakten verlamd door de lockdowns: ze keken in een agenda vol plots geschrapte optredens, besloten te wachten tot die alsnog konden doorgaan, en voor ze het wisten was het anderhalf jaar later. Anderen besloten al snel: dan maar geen tour ter ere van het nieuwe album, maar verder met een nóg nieuwer album. En er waren artiesten die zochten naar andere vormen om muziek te blijven maken. Lucinda Williams, inmiddels de Godmother van de americana, koos voor die optie. Onder de noemer ‘Lu’s Jukebox’ gaf ze streamconcerten vanuit een studio in Nashville, waarin steeds het werk van een andere artiest of een ander genre centraal stond. Het eerste daarvan is nu verschenen op cd en vinyl, en op Runnin’ Down a Dream eert Williams het werk van de man die vorig jaar zeventig had moeten worden, maar helaas in 2017 overleed: Tom Petty.

Het is een type eerbetoon dat in haar genre gebruikelijker is dan in andere genres. Steve Earle deed het met Townes Van Zandt, Guy Clark en met zijn zoon Justin Townes Earle. Ryan Adams coverde een volledig album van Taylor Swift (1989). Lucinda Williams die Petty eert doet uiteraard meer denken aan de eerbetonen van Earle, omdat ook in haar geval haar eigen muzikale vocabulaire nauw aansluit bij dat van de geëerde.

Williams pikt er een paar van Petty’s hits uit (I Won’t Back Down, A Face in the Crowd), maar veel andere (Free Fallin’, Learnin’ to Fly, Into the Great Wide Open) slaat ze juist over, ten gunste van een mooie mix van zowel Petty’s solowerk als zijn werk met zijn band The Heartbreakers.

Williams heeft voor dit project een fantastische band om zich heen verzameld, waardoor een nummer als Runnin’ Down a Dream heerlijk gejaagd klinkt. In een interview vertelde ze waarom ze dit nummer zo graag zelf speelde: vanwege dat beeld van een man in een auto, ‘in LA, de snelweg af, hij heeft zijn radio op, living the dream’. Niemand spreekt het woord ‘car’ zo mooi uit als Williams. Al is het in een interview, dan klinkt het al als muziek. ‘Cawr’. Dat is de ook de andere troef van dit album: haar stem, zeker in deze live-setting. Met haar uitspraak en accent krijgen de nummers zo mogelijk nog meer lading, die fraaie Petty-schets van zijn taal: ‘There’s a southern accent, where I come from/ The young ’uns call it country/ The Yankees call it dumb/ I got my own way of talkin’/ But everything is done, with a southern accent/ Where I come from.’ Ze zingt het met de perfecte snik en trilling, zoals ze ook A Face in the Crowd haar eigen kleur geeft, in dit geval het donkerste grijs.

Net als Earle altijd doet sluit ze haar eerbetoon af met een eigen nummer óver de geëerde. Over alle momenten – in taxi’s, in vliegtuigen, in files – waarop ze aan Petty denkt. ‘In stolen moments/ You’re riding with me.’


Lucinda Willams, Runnin’ Down a Dream: A Tribute to Tom Petty