Popmuziek - Michael Kiwanuka

Man op zoek naar de juiste weg

Het nieuwe album van soulzanger Michael Kiwanuka (1988) zou zich uitstekend lenen voor een masterclass in produceren. Hoe groot kan de invloed van een producer zijn?

Medium muziek

Luister naar Kiwanuka’s album Love Hate, alleen al het openingsnummer, en vergelijk het met zijn debuut Home Again van vier jaar geleden. Zo groot dus. Een fraaie plaat was dat debuut en de kennismaking met een groot talent dat wist in welke traditie hij zich wilde plaatsen. Een spánnend album was het niet: daarvoor waren de nummers te veilig en de gekozen paden te voor de hand liggend. Hier klonk iemand die graag luisterde naar de soulmuziek van veertig jaar geleden, en zo ook zelf klonk.

Voor de opvolger werkte hij samen met producer Danger Mousse en dat is te horen. Dit is een producersplaat; iemand heeft talent gekneed, grenzen opgerekt en nieuwe wegen verkend. Alleen dat openingsnummer al, Cold Litte Heart. Tien minuten duurt het, en dat bij een artiest die bij wie een liedje bestond uit een hoeveelheid coupletten en refreinen van tussen de drie en vier minuten, zoals gebruikelijk in de popmuziek. Van die tien minuten bestaat bijna de helft feitelijk uit een intro: een práchtig intro. Van de associaties die het oproept is Pink Floyd de meest dominante: dit gitaarwerk, filmisch en traag, doet denken aan dat van David Gilmour.

En dan horen we eindelijk de stem van Kiwanuka, en is binnen een paar tekstregels duidelijk waarom hem vier jaar geleden al zo’n glorieuze toekomst werd toegeschreven. Danger Mousse – zoals onlangs bij het nieuwe album van de Red Hot Chili Peppers opnieuw duidelijk werd, een man die met een vijl op zak de studio betreedt – heeft gelukkig een heerlijke korrel op Kiwanuka’s stem laten zitten.

Ronduit fabuleus is ook het tweede nummer, Black Man in a White World, waarin de Brit wiens ouders Oeganda ontvluchtten op onderzoek gaat naar zijn eigen identiteit. Het klinkt vrolijk, aanvankelijk zelfs ietwat frivool door die aanstekelijke handklap, die pas na een minuut ondersteuning krijgt van een ritmesectie. Het is de tekst die dat kantelt, vooral door de eloquente manier waarop Kiwanuka zijn dilemma bezingt: de kloof tussen zijn gedroomde en zijn werkelijke gemoed. ‘I’m in love but I’m still sad/ I’ve found peace but I’m not glad’. Sowieso zit er vertwijfeling in zijn teksten. Man op zoek naar de juiste weg. Mooi dat Danger Mousse niet dichtsmeert, maar veel lucht heeft gelaten rond Kiwanuka’s stem, zodat die vertwijfeling nog meer ruimte krijgt. Zo te horen tot op het podium: ‘Calling all the people here to see the show/ Calling for my demons now to let me go’.


Michael Kiwanuka, Love Hate. Kiwanuka speelt 24 (extra) en 25 november (uitverkocht) in Paradiso in Amsterdam en 26 november op het Songbird Festival in Rotterdam

Beeld: (Chuffmedia.com)