Marja Pruis lees, kijkt en kookt

..altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

‘Daar is een woord voor!’ hoorde ik ‘s avonds laat een jongen in zijn telefoon roepen in een verder stille treincoupé. De jongen was met een vriend en ze hadden er duidelijk een avond van zwaar innemen opzitten. Nu belden ze een vriend op die er kennelijk voor had gekozen om thuis op de bank te blijven zitten in plaats van mee te gaan stappen. 'Dus je zit gewoon thuis, vrijdagavond elf uur?’ toeterde de jongen door de telefoon. ‘En je bent niet dronken?’ Ongelovig luisterde hij naar het antwoord. En toen riep hij het dus. Dat daar een woord voor was. En dat woord was: ´Homo!´ Een paar jaar geleden, ik denk eigenlijk nog maar twee, liet iemand voor het eerst het woord ‘alzheimer’ vallen met betrekking tot mijn moeder. Ze had net zo goed in m'n gezicht kunnen spugen of een baksteen op m'n kop kunnen laten vallen. Inmiddels zijn we dus alweer een tijdje verder, maar nog steeds krijg ik het woord niet goed over m'n lippen. Dement klinkt al een stuk minder erg, dat ben ik zelf ook. Zo gauw de diagnose bij mijn moeder werd gesteld, werd er tegen me gezegd dat ik er dingen over moest gaan lezen. Ik haat dat een beetje, omdat mijn moeder uniek is. Maar goed, soms vraag ik me toch wel eens wat af. Bijvoorbeeld van de week was mijn moeder heel boos omdat ze vindt dat mijn broer te vaak bij haar op bezoek komt. En dan te lang blijft. Meent ze dat nou? vroeg ik me af. Ik zit er nog steeds over te piekeren. Probeer mezelf in m'n moeder te verplaatsen. Want ja: waarom zou een moeder altijd maar blij moeten zijn als haar kind op bezoek komt? Wil ze niet gewoon een beetje met rust worden gelaten? Dus toen ik zag dat er een

Medium 9789000305049

boek(je) uitkwam met de titel ‘De magische wereld van Alzheimer’ van klinisch psycholoog Huub Buijssen dacht ik hiermee misschien toch mijn voordeel te kunnen doen. ‘25 tips voor meer begrip en tevredenheid’ luidt de ondertitel. Het hoofdstuk dat ik meteen begon te lezen, is hoofdstuk 12 ‘Verras me niet’. Het gekke is: dit boekje blijkt té anekdotisch geschreven. Ik hoef eigenlijk niet te weten hoe het zit met de moeder van Huub Buijssen, en met zijn broer, die tot z'n moeders grote verdriet alsnog op z'n 36e het huis verliet voor een andere vrouw. Geef mij gewoon de bare facts, zo zakelijk mogelijk. Ze verdwijnen nu een beetje tussen alle verhaaltjes en associaties. Ik geloof dat dit hoofdstuk erop neer komt dat je iemand die aan alzheimer lijdt er geen plezier mee doet de routine te doorbreken. Maar wie doe je daar wel een plezier mee?

Medium mistresses s3 dvd 300

Ik was helemaal blij toen ik in de Mediamarkt tegen het derde seizoen van de BBC-serie Mistresses aanliep. Oké, het tweede seizoen was al een slap aftreksel van het eerste, maar iedere aanleiding om naar zulke leuke en mooie actrices als Sarah Parish en Orla Brady te kijken is er één. Ik begon meteen middernachtelijk aan een persoonlijke sessie, om me na vijf minuten af te vragen of deze eerste aflevering soms een lange terugblik op het voorafgaande was, en na nog een half uur met de grootste tegenzin toe te moeten geven dat ik dit al gezien had. Maar nog heb ik me er niet bij neer gelegd, ga vanavond nog vijf afleveringen bekijken om zeker te zijn. Misschien is dat ook wel het geheim van het succes van deze serie: of je het nu voor het eerst ziet of niet, het maakt niet zoveel uit. Al maakt ook dit seizoen vooral het heimwee wakker naar seizoen één, ik denk dat ik daarmee vannacht eindig. Een van de vier mistresses is dan nog gewoon lesbisch, en legt het aan met een soort Inez Weski, en Orla Brady verleidt haar directe collega, wat tot buikpijnveroorzakende scènes leidt, en Sarah Parish legt het aan met de zoon van haar dode minnaar… afijn. In de top drie van een bepaald soort BBC-series staat Mistresses op 3 (op 2 Life begins, op 1 Hearts and Bones).

Medium afbeelding 1

Ik werd geattendeerd op een kookwebsite en was meteen geïntrigeerd door de naam. En natuurlijk dat het Vlaams is, nabij en toch exotisch. Het is het culinaire dagboek van Johanna Goyvaerts en Barbara Serulus, vormgegeven en geïllustreerd door Mayken Craenen. Het is ongelooflijk dat iets tegelijkertijd zo simpel en verzorgd kan aandoen. Voor iedereen die het fijn vindt om te lezen over eten, of even snel wat lekkers wil maken, is dit de perfecte site. Ik at vanavond de salade van groene boontjes - met sperziebonen, venkel en veldsla - en weet opeens weer dat je ook eens een andere vinaigrette kan maken dan op die eeuwige olie-azijn-basis. Simpel, maar zo verfijnd.