Marja Pruis leest…

…altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium 4000221771854

Nexus. 2012 Nummer 12. Poëzie van het leven

Ik heb heel veel romans gelezen de afgelopen maand. Allereerst heel veel herlezen van Philip Roth, in verband met de special van deze week. Maar ook omdat ik in de jury zit van de Opzij Literatuur-prijs, en het nodige moest inhalen. Maar daar zeg ik nog niks over, voor zover ik niet al het nodige heb besproken het afgelopen jaar. Nu zit ik te kijken naar het stapeltje dat naast mijn bed ligt. A.M. Homes, over haar adoptie. De memoires van Grace Coddington, de creative director van de Amerikaanse Vogue. Strak blauw, van Renée van Marissing, roman over een depressie. En de nieuwe verhalenbundel van Alice Munro, en een oude verhalenbundel van Bernard Malamud. Overal heb ik te weinig in gelezen om er iets over te kunnen zeggen. Van de week kwam op de redactie het laatste nummer van 2012 binnen van ‘de’ Nexus, en dat is wel een heel speciaal nummer, uitnodigend tot onmiddellijke consumptie, al dan niet voor het slapen gaan. Het is gewijd aan 'Poëzie van het leven’, en heeft een overzichtelijke formule: een bont gezelschap van schrijvers, dichters, musici en andere kunstenaars is gevraagd uit de wereldliteratuur een gedicht te kiezen dat het leven viert. En dat gedicht is erbij afgedrukt, natuurlijk. Ik heb meteen opgezocht wat het favoriete gedicht van Carine Crutzen is, en dat van A.S. Byatt, en van Adriaan van Dis (diens toelichting bij 'May I feel said he’ van E.E. Cummings: 'Hoe het leven ook tegenzit (de rollator blokkeert, pampers schuren in je broek) en wat voor gekken er ook aan de macht zijn, mijmeren over neuken neemt niemand je af.’) En ben vervolgens at random gaan bladeren. En stuitte op dit Treurkwatrijn van Elisabeth Eybers:

Die eienaardige neiging om eendag totaal te verdwyn

sal jy by my aantref of anders ek by jou,

ondanks die yver waarmee elkeen die skyn

wil volhou van onhaperbare trou.

Gekozen door Karim Ameur, over wie ik achterin lees dat hij dramaturg is bij het Nationale Toneel, en op dit moment werkt aan Drie zusters van Tsjechov.

Zou dat de Drie zusters zijn met Ariane Schluter, vraag ik mij nu af. Die wil ik zien.