Marja Pruis leest…

…altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium lief leven alice munro 250pixw

Alice Munro, Lief leven. Verhalen. Uit het Engels vertaald door Pleuke Boyce. De Geus 2012

Alice Munro is in vergelijking met Margaret Atwood de minder bekende Canadese schrijfster. Onterecht, al is Atwood ook heel goed. Op zich hoef ik hier geen reclame meer te maken voor Munro; we hebben al een keer een special aan haar werk gewijd. Ik had haar toen ook graag geïnterviewd. Ik heb de Canadese ambassade zelfs een brief geschreven met dat verzoek, maar als ik het me goed herinner was er toen iets met haar, was ze niet heel fit of zoiets. Wie weet, ooit, het kan nog, ze is pas 82. En nog steeds productief dus. Aan de andere kant: wat zou ik haar moeten vragen? Maar dat denk ik eigenlijk altijd bij schrijvers. Het is soms meer het idee dat je een keer bij iemand in de buurt zou willen zijn. Deze nieuwe verhalen zijn weer kleine romans op zich, zo compleet, zo spannend ook, mysterieus en glashelder tegelijkertijd. Ook verhaaltechnisch zijn ze verbazingwekkend. In het eerste verhaal wordt Greta met haar dochtertje uitgezwaaid door haar echtgenoot; in een flashback wordt duidelijk dat ze dichterlijke aspiraties heeft en in haar woonplaats Vancouver een literaire vernissage bezocht van het blad waarin een paar van haar gedichten waren geplaatst. Zenuwen en te snel drinken hadden een onmiddellijke dronkenschap tot gevolg. De man die haar thuis bracht, zit weken nadien nog in haar hoofd. Munro is er een meester in om de onbetrouwbaarheid van haar personages een griezelig acceptabel gezicht te geven. Ik wil het verhaal nog minstens drie keer lezen, om de finesses ervan te kunnen vatten. Het lijkt erop alsof de levenslustige Greta ook de lezer een loer draait. Ook in de andere verhalen hebben we te maken met raadsels, droefenis en kleine rampen die eigenlijk niet groter hadden kunnen zijn. Dit zijn allemaal ontoereikende woorden voor het beste wat op dit moment te lezen valt. Jammer dat de Nederlandse uitgave er zo suikerzoet uitziet. In combinatie met de titel lijkt dit vrouwenproza van de bovenste plank. Dat is het óók. Grotemensenwerk dat je iedereen in de maag wil splitsen, omdat je weet dat je iedereen er een plezier mee doet.