Marja Pruis leest…

…altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.
Speciaal voor het zomernummer: boeken over eten.

Kitchen van Banana Yoshimoto (1988; Atlas/Rainbowpocket, vertaling E. Kaneshiro-Jager)

Ik denk dat ik dit al zeker vier keer heb gelezen, en nu herlas ik het vanwege het zomerthemanummer Eten. Het was voor het eerst dat ik het las met

Medium 9789045009674

de wetenschap van het bestaan van Murakami; eigenlijk zijn er best veel overeenkomstigheden. Eenzelfde naïevige vertelstem van een adolescent, vervuld van weemoedigheid om het verlies van geliefden, licht surrealistische elementen, veel aandacht voor eten en het nachtleven. Kitchen bestaat uit drie langere verhalen, kleine novellen, en vooral het laatste verhaal, ‘Moonlight Shadow’ (de titel is inderdaad ontleend aan dat mooie nummer van Mike Oldfield) is prachtig, moeilijk te lezen zonder in huilen uit te barsten. Eens in de honderd jaar, bij een bepaalde stand van de maan, is het mogelijk een dode geliefde te weerzien. Satsuki grijpt haar kans. Magisch verhaal, betoverend geschreven.

Nieuwe avonturen van de man die alles at van Jeffrey Steingarten (2002; Contact, vertaald door Marion Op den Camp)

Medium 1001004001832784

Was een inspiratiebron voor mijn stuk in het zomernummer over gastroseksuelen. Steingarten is culinair medewerker van Vogue, en dit is een bundeling van zijn stukken (blijkens de achterflap was er al een eerdere bundeling: De man die alles at). Zeer onderhoudende stukken over eetgewoontes, restaurants all over the world, diëten, brood, trends. Je kunt hier vinden waar je in Parijs de beste croissants kunt kopen, maar ook of die angst voor lactose nu echt ergens op slaat. Gehuild van het lachen heb ik om het stuk 'Verslaafd aan afvallen’ waarin Steingarten, die veel te zwaar schijnt te zijn, volkomen met de billen bloot gaat.

Waarom Franse vrouwen niet dik worden van Mireille Guiliano (2004; Archipel, vertaald door Susan Ridder)

Over afvallen gesproken. Dit is echt een wonderbaarlijk motiverend en

Medium 9789041762122

inzichtelijk boek dat ik nog geregeld ter hand neem. Het is wel een beetje opvallend dat je overal champagne bij moet drinken, maar ook wel weer feestelijk, en verklaarbaar want de schrijfster werkt voor een beroemd champagnehuis. Waar het allemaal op neerkomt: wees niet bang om je bord niet leeg te eten. Sterker nog: laat standaard de helft staan. Inderdaad, het Franse wonderdieet vertoont veel overeenkomsten met het aloude Freddy Heineken 'VDH’ - adagium, oftewel Vreet De Helft. Guiliano brengt het net iets eleganter, met recepten ook overigens. Heel belangrijk bij een boek als dit: het is niet te olijk geschreven, eerder een beetje tuttig ('Een Française begrijpt intuïtief dat je niet lacht omdat je gelukkig bent, maar dat je gelukkig bent omdat je lacht’). Ja, van lachen val je ook af.

Lunch in Parijs: Een liefdesverhaal, met recepten van Elizabeth Bard (2010; Prometheus, vertaald door Daniëlle Stensen)

Medium 9789044613131

Ik dacht dat dit helemaal niks was (vanwege die ondertitel), maar het is zo leuk, en er staan ook zulke goede recepten in. Vooral de Financiers au Framboises zijn geweldig, maar ook heel goede vis- en kiprecepten staan erin, en salades.

Een Amerikaanse wordt verliefd op een Parijzenaar, en besluit in Parijs te blijven wonen. Haar cultuurshock speelt zich vooral af rond voedingsgewoonten, en ook voelt ze zich als Amerikaanse ongelooflijk lomp vergeleken bij al die petiterige Franse vrouwtjes. Heel grappig schrijft ze daarover, en wat dat betreft vormt dit boek een mooie tegenhanger van de lofzang van Mireille Guiliano op de Franse vrouw. Al die discipline wreekt zich toch op een bepaalde manier; wordt het eigen lichaam niet gestraft, dan wel dat van een andere vrouw.

Plenty: Groente genoeg om héél lekker te koken van Yotam Ottolenghi (2011, Fontaine Uitgevers)

Ik hoorde goede verhalen over dit kookboek en toen ik het ging aanschaffen zei

Medium 9789059563797

de boekhandelaar dat hij dit een geweldig kookboek vond en het voortdurend cadeau deed. Eerlijk gezegd heb ik er nog niks uit gekookt, maar het is ook een heel lekker leeskookboek. Sowieso is dat een van mijn grootste plezieren: kookboeken lezen voor het slapen gaan. Je valt er niet van af, maar je wordt er ook niet dikker van. Ottolenghi, die ongeveer drie nationaliteiten in zich verenigt maar vooral geïnspireerd is door de keuken van het Midden-Oosten, put zich in zijn voorwoord uit om te verklaren dat hij geen vegetariër is, maar in dit boek wel uitsluitend vegetarische recepten heeft verzameld. Dat was namelijk de opdracht van The Guardian, waarin hij een kookrubriek heeft. Hij vertelt hate-mail te hebben gekregen toen uitkwam dat hij geen vegetariër was. Ik vind het boek er zeer smakelijk en werkbaar uitzien, en ook wel weer heel anders dan anders. Wat een wonder is dat toch. Hij doet veel met pompoen, en dat vind ik heerlijk. En linzen, mmmm…