Marja Pruis leest…

…altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium meisjes

Patricia Perquin, De meisjes van mevrouw De Wit. In de greep van loverboys. Prometheus 2013

Ik ben dit gaan lezen omdat ik het vorige boek van Patricia Perquin, Achter het raam op de Wallen, verrassend goed vond. Dat zat ’m vooral in het informatieve gehalte, ik had me nooit echt gerealiseerd dat je als prostituee ook nog ’s voortdurend pijn lijdt, om maar wat te noemen. Zonder dat het met veel nadruk werd verkondigd, ademde iedere pagina uit dat het een abnormale, onmenselijke bedrijfstak is, de prostitutie, waar niemand voor haar lol in verzeild raakt.

Dit boek, over meisjes die in de handen van loverboys terecht komen, las ik tot ongeveer de helft met stijgende verbazing. Dit kan niet waar zijn, dacht ik, toen Angelique, een van de terugkerende figuren in dit boek, wéér terug ging naar ‘Mo’, de jongen die haar mishandelde en tot prostitutie dwong. En later, als ze zeven maanden in therapie geweest is, 'vrijwillig’ haar bezigheden weer oppakt. En daarna, als ze weer in een opvanghuis terecht komt, wordt ze aldaar ook nog ’s verkracht, door een medebewoner.

Het vervelende was, dat toen ik net op het punt was aanbeland het wél allemaal te geloven, omdat Perquin heel sec en niet sensatiebelust schrijft, er opeens allerlei berichten over haar naar buiten kwamen, dat ze niet zou zijn wie ze zei dat ze was. Maar betekent dat ook dat ze dit boek uit haar duim gezogen heeft? Ik kan me dat niet zo goed voorstellen, er bestaat echt een mevrouw De Wit, die meisjes opvangt, en die heeft de manier waarop Perquin haar verhaal heeft opgetekend goedgekeurd.

Aan één kant ben ik geneigd te denken dat het steeds nogal labiele meisjes zijn die hun lot uit handen geven, maar er komt toch meer bij kijken. Net als in haar vorige boek brengt Perquin een buitenissige wereld heel nabij. De hoer in Achter het raam op de Wallen was ongelukkig in de liefde, en had geld nodig, en van het een kwam het ander. Opeens zat ze in het vak. De meisjes van mevrouw De Wit laten zich verleiden, en komen in een schaamtetraject vast te zitten. Het lijkt het alsof iedereen het aan ze kan zien, dat er misbruik van ze gemaakt kan worden, en dus gebeurt het telkens weer. En dan zit er nog iets bij, dat vind ik denk het griezeligste, waarmee het allemaal begint: de behoefte om de regie uit handen te geven. Het is een behoefte die niet heel vreemd is, en waartegen de een zich nu eenmaal beter kan verzetten dan de ander.